Nu de zon eindelijk schijnt, kunnen we beginnen.

Waarmee precies, weten we nog altijd niet. Onze statige bouwval staat vol spullen, dus opruimen lijkt ons een overzichtelijke eerste stap.

Zodra we binnen zijn, verwachten we ieder moment dat de vorige eigenaar door de deur komt en ons verontwaardigd vraagt wat we hier in godsnaam aan het doen zijn.

Waarom trekken jullie ongevraagd onze kasten open?

We voelen ons als voyeurs die zonder toestemming een andere wereld zijn binnengestapt. We praten zelfs zachter dan normaal, alsof we bang zijn betrapt te worden. Voorzichtig bewegen we ons door de kamers en raken zo weinig mogelijk aan.

We willen het beeld niet verstoren.

Alles in ons nieuwe huis staat nog precies zoals het ooit is achtergelaten.

In de woonkamer staan twee gemakkelijke stoelen met daartussen een klein tafeltje. Daarop ligt een vergeelde Italiaanse krant. Ernaast staat een radiootje waarvan de antenne nog altijd trots de kamer in wijst, alsof het apparaat ieder moment weer tot leven kan komen.

De meubels zijn klassiek: donker hout, goud en vooral veel krullen. Het moet ooit een vermogen hebben gekost. Op bijna ieder tafeltje ligt een kanten kleedje. Rond, vierkant, ovaal — er lijkt voor iedere denkbare vorm een apart exemplaar met de hand te zijn gemaakt.

Op een van de tafels staat een leeg koffiekopje.

Alsof degene die eruit dronk halsoverkop is vertrokken. Een noodgeval. Een roep van buiten.

Mijn fantasie neemt het onmiddellijk over.

Tegen de muur staat een vitrinekast van ingelegd hout, met handbeschilderd glas en messing pootjes. De kast balanceert ergens tussen uitzonderlijk vakmanschap en regelrechte kitsch.

Achter het glas staan champagnecoupes met goud beschilderde randen. Ze moeten ooit kostbaar zijn geweest. Anders zet je glazen niet zo pontificaal achter slot en grendel.

In een van de slaapkamers staat een opengeslagen bed. Het is duidelijk beslapen geweest. De lakens zijn afgezet met kant en in het borduurwerk zie ik initialen. Waarschijnlijk speciaal gemaakt voor de vrouw die hier woonde.

Over het zorgvuldig opgemaakte bed ligt een dikke, grauwe wollen deken. Hij ontsiert het geheel behoorlijk, maar heeft ongetwijfeld voor veel warme nachten gezorgd.

De kledingkast staat wagenwijd open.

Binnen hangen jassen, jurken en blouses. Op de planken liggen stapels truien en broeken. Er is zelfs een apart bakje voor sokken.

In een doos vinden we een grote zomerhoed met een inmiddels vergeelde bloem. Hij is verpakt in een oude krant die uit elkaar valt zodra je hem aanraakt.

De kast zelf is van een ongekende schoonheid. Bovenop prijkt een rijk versierde kuif met een koperen kroon. In een van de deuren zit een spiegel die door de jaren heen is verweerd, maar daardoor alleen maar meer karakter heeft gekregen.

Dit was vakwerk.

Onder het bed staat een paar nette damesschoenen keurig naast elkaar. Maat 36, schat ik. Op iedere schoen zit een grote gouden gesp.

In de keuken trek ik een kastje open en haal er een doos crackers uit.

De houdbaarheidsdatum verraadt hoelang hier al niemand meer heeft gewoond.

20-08-1994.

Ik bekijk de verpakking van alle kanten.

Eerlijk gezegd zien de crackers eruit alsof ze nog best gegeten kunnen worden.

Aan de muren hangen foto’s.

Verkleurd en vergeeld, maar langzaam geven ze prijs wie hier hebben geleefd.

Op verschillende foto’s zie ik dezelfde vrouw ouder worden.

Eerst als jong meisje, lachend voor het huis.

Later, in kleur, naast een man. Ze lijken ergens in de vijftig en kijken statig recht in de lens.

Ik vermoed dat ze speciaal voor de foto naar de kapper is geweest. Haar haar ligt in keurige golven over haar voorhoofd.

Haar gezicht heeft iets strengs. Haar huid is verweerd door de zon en rond haar mond ligt een zuinige glimlach.

Toch herken ik onmiddellijk het jonge meisje van de zwart-witfoto.

Ze is ouder geworden.

Maar haar blik is dezelfde gebleven.

Op de foto draagt ze een zijden blouse, afgezet met kant.

Ik herken hem meteen.

Hij hangt nog altijd in de kledingkast.

Zorgvuldig verpakt in plastic.

Ik vraag me af hoe ze haar leven in dit huis heeft ervaren.

Was ze hier gelukkig?

Was het huis gevuld met familie, etentjes en lange zomers?

Of vooral met teleurstellingen en verdriet?

Het gevoel dat de bewoners ieder moment kunnen terugkomen, verdwijnt zodra ik de dikke laag stof zie die als een wollige deken over alles heen ligt.

Onder de kasten liggen kaarsrechte lijntjes zaagsel. Houtkevers hebben het met grote precisie uitgestrooid. Geen kast, tafel of stoel lijkt eraan te zijn ontsnapt.

Het zonlicht maakt ook de spinnenwebben zichtbaar. Ze hangen als stoffige slingers door de kamers.

Dan zie ik dat een van de dressoirs is opengebroken.

Iemand kon de sleutel niet vinden.

Of had simpelweg geen geduld.

Het deurtje van de antieke kast ligt versplinterd op de grond, half bedolven onder papieren, foto’s en oude sleutels.

Alles wat ooit in de kast lag, is door de kamer verspreid.

Wie heeft dit gedaan?

Was het de makelaar, hopend op iets waardevols dat de familie had achtergelaten?

Of waren het de neven die ons het huis verkochten, op zoek naar geld of sieraden?

Het is een treurig gezicht.

De kasten zijn leeggetrokken, maar alles met emotionele waarde ligt er nog.

Foto’s.

Brieven.

En de resten van een mensenleven.

Achteloos achtergelaten op de vloer.

‘Een huis dat ooit met liefde gevuld moet zijn geweest, is geëindigd in hebzucht,’ zeg ik tegen Remco.

Ik hoor mezelf praten alsof ik de voice-over inspreek van een documentaire over ons eigen huis.

Wie waren deze mensen?

Waarom hebben ze al hun spullen achtergelaten?

Waarom lijkt het alsof ze van het ene op het andere moment zijn vertrokken?

En vooral...

Wat heeft zich hier afgespeeld?

Hoe graag ik het ongeschreven verhaal van dit huis ook een romantische wending wil geven, alles wijst erop dat het een verdrietige afloop heeft gehad.

Het huis is aan ons verkocht door de neven van de man en vrouw die hier woonden.

We ontmoetten hen pas bij de notaris. Meer dan een zuinig knikje kon er niet vanaf. Een van de neven keek ons geen enkele keer aan en stelde geen enkele vraag.

Opvallend, want tijdens de onderhandelingen was hij juist buitengewoon voortvarend. Ons eerste bod accepteerde hij binnen vijf minuten.

Ook de hoeveelheid persoonlijke spullen die in het huis is achtergebleven, doet vermoeden dat de band met zijn oom en tante niet bijzonder hecht was.

Ik vind het jammer dat hij zich zo voor ons afsluit.

We hebben zoveel vragen.

Wie waren je oom en tante? Hoe zag hun leven eruit? Waarom verkoop jij het huis? Hadden ze geen kinderen? En waarom neem je niet op zijn minst de fotoboeken mee?

Het zal mijn televisieachtergrond zijn, maar ik zie onmiddellijk een complete serie voor me. Acht afleveringen waarin het verborgen familieverhaal langzaam wordt ontrafeld.

We horen van de makelaar dat het in Italië helemaal niet ongebruikelijk is om een huis inclusief de volledige inboedel te verkopen.

Daar hadden we nooit bij stilgestaan.

We staan samen in de woonkamer en kijken elkaar totaal overprikkeld aan.

‘Waar gaan we in godsnaam beginnen?’

We zeggen het precies tegelijkertijd, alsof we het hebben ingestudeerd.

De hoeveelheid spullen, vermenigvuldigd met de enorme oppervlakte van het huis, is overweldigend. Achter iedere deur en in iedere kast blijkt zich opnieuw een compleet leven te bevinden.

‘We moeten gewoon ergens beginnen. Dan komt het vanzelf goed,’ zeg ik bemoedigend.

Alsof ik ook maar enige ervaring heb met het leeghalen van een vervallen Italiaanse wijnboerderij.

We besluiten met de kledingkasten te beginnen.

Gewapend met rollen vuilniszakken verdwijnen we ieder in een andere kamer. Alles gaat door onze handen. Niets blijft ongezien.

Jassen, jurken, broeken, truien, lakens, dekens en handdoeken verdwijnen in grote grijze zakken.

Veel kleding is aangevreten. Hele kolonies motten moeten hier generatie na generatie van hebben geleefd.

Ze zullen enorm van ons balen.

Wij zijn nog geen week eigenaar en beginnen meteen hun complete voedselvoorraad op te ruimen.

Uiteindelijk vullen we vierendertig vuilniszakken.

Drie volle dagen zijn we bezig.

Wanneer de laatste zak is dichtgeknoopt, kijken we om ons heen.

Het resultaat is teleurstellend.

Het huis staat nog steeds vol.

Het voelt alsof wij aan de voorkant opruimen, terwijl iemand achter ons aanloopt en alles stiekem weer terugzet.

Maar het begin is gemaakt.

De kledingkasten zijn leeg.

Daarna zijn de overige kasten aan de beurt.

Met grote precisie laten we alles door onze handen gaan. Misschien vinden we nog iets bijzonders.

Of, nog beter, iets waardevols.

We vinden servies, boeken, glazen, brieven en bakjes vol sleutels.

Heel veel sleutels.

Het moeten er zeker honderd zijn.

Waar ze allemaal bij horen, is een raadsel. De helft van de deuren in het huis heeft niet eens meer een slot.

We maken twee stapels.

Dit kan weg.

En:

Hier kijken we later nog naar.

Op die tweede stapel ontstaat langzaam een gedistilleerde versie van het leven van de vorige bewoners.

Bankboekjes.

Foto’s.

Diploma’s.

Oorkondes.

Brieven.

Alles verdwijnt in een grote doos.

Later nemen we de tijd om alles rustig door te kijken. Nu is het vooral belangrijk dat het huis leeg raakt, zodat de aannemer kan beginnen.

Het voelt vreemd om op deze manier door een mensenleven te gaan.

Twee buitenlanders lopen door tientallen jaren geschiedenis en beslissen wat bewaard blijft en wat naar de stort gaat.

Dat hadden de bewoners waarschijnlijk nooit kunnen vermoeden toen de foto werd gemaakt waarop de vrouw nog jong en lachend voor de voordeur stond.

We proberen alles met respect te behandelen.

Maar we moeten ook vooruit.

Grote kledingkasten worden gedemonteerd. Bedden gaan uit elkaar. Keukenkastjes verdwijnen van de muur. Kleden worden opgerold, muren leeggehaald en lampen van het plafond gehaald.

Ook de schilderijen moeten eraan geloven.

Ik heb ooit eens gehoord dat mensen geld of belangrijke documenten achter schilderijen verstoppen. Met een stanleymes snijden we daarom het ene doek na het andere open.

In gedachten schuiven we al aan bij ‘Tussen kunst en kitch’ om te vertellen hoe we tijdens de renovatie een enorm geldbedrag vonden achter een onbekend schilderij, dat vervolgens ook nog een verloren meesterwerk bleek te zijn.

Het zou de complete renovatie in één klap betalen.

We vinden niets.

En de schilderijen blijken bovendien van een verbijsterend amateuristisch niveau.

De bus wordt voorgereden en de eerste lading verdwijnt richting de stort.

Ondertussen rijden dorpsbewoners opvallend langzaam langs het huis.

Meer dan twintig jaar gebeurde hier vrijwel niets. Nu is er ineens volop beweging rond de verwaarloosde dame. Auto’s vertragen en bestuurders draaien hun nek bijna uit de kom om te zien wat er gaande is.

Er gebeurt niet veel in het dorp. Als er dan eindelijk iets te zien is, verspreidt het nieuws zich via de lokale tamtam waarschijnlijk sneller dan wij een vuilniszak kunnen vullen.

We worden met enige argwaan bekeken.

Wie zijn die jongens?

Wat komen ze hier doen?

En als ze het dorp maar niet volledig op stelten zetten.

Een praatje maken lukt nauwelijks. Wij spreken geen Italiaans en komen voorlopig niet veel verder dan ciao, sì en een vriendelijke glimlach.

‘Ciaoooo!‘

Vanuit het niets klinkt een hoge stem.

Een oudere dame heeft haar hoofd om de voordeur gestoken. Blijkbaar is er toch iemand die ons durft aan te spreken.

Of iemand die haar nieuwsgierigheid niet langer kan bedwingen.

Ik vermoed het laatste.

In haar handen draagt ze twee kopjes koffie en een schaal met gekleurde koekjes. Ze praat in razend tempo tegen ons in het Italiaans.

Aan onze gezichten moet onmiddellijk af te lezen zijn dat we er geen woord van begrijpen.

Het maakt haar niets uit.

Ze blijft praten terwijl haar ogen nieuwsgierig langs ons heen de woonkamer in glijden. Tussen alle woorden door begrijp ik nog net dat ze oorspronkelijk uit Napels komt en dat ze de koekjes zelf heeft gebakken.

Ze zijn heerlijk.

Na dagen tussen stof, motten en vuilniszakken voelt het als een onverwacht warm welkom.

Terwijl het leven van de vorige bewoners langzaam uit het huis verdwijnt, krijgt het gebouw zelf weer lucht.

Met iedere lege kast en iedere opgerolde vloerbedekking wordt de ruimte groter.

En de mogelijkheden ook.

Uiteindelijk zijn we ruim drie weken bezig om alles uit te zoeken en af te voeren.

Een paar bijzondere meubels bewaren we. Ze zijn te mooi en te bepalend voor het verleden van het huis om zomaar af te voeren.

We vinden het een prettig idee om ze straks opnieuw een plek te geven.

Als eerbetoon aan de mensen die hier ooit leefden.

En, eerlijk is eerlijk, ook om onszelf iets minder schuldig te voelen over het feit dat wij hun leven in vuilniszakken hebben gestopt.

Terwijl ik dozen vul en meubels versleep, dwalen mijn gedachten voortdurend af.

Mijn ogen glijden langs muren, ramen en vloeren. In iedere kamer zie ik haarscherp wat ze zou kunnen worden.

Het is een constante stroom aan beelden.

Kleuren.

Materialen.

Meubels.

Sfeer.

Ik hoef er nauwelijks over na te denken.

Alsof het huis zichzelf langzaam opnieuw aan mij laat zien.

Langzaam verdwijnt het oude.

En ontstaat het nieuwe.

Voorlopig alleen nog in mijn hoofd.

Naarmate het huis leger wordt, verschijnen ook de eerste aannemers.

Het is een groot project en ze lijken bijna in rijen van drie opgesteld te staan om de opdracht binnen te halen.

Al snel blijkt hoe lastig het is om de ideeën die tijdens het opruimen zijn ontstaan over te brengen.

Niet alleen omdat de plannen behoorlijk ingrijpend zijn, maar vooral omdat wij de taal niet spreken.

Met sì, no en capito kom je uiteindelijk maar beperkt ver wanneer je wilt uitleggen dat een draagmuur moet verdwijnen, een badkamer moet verhuizen en een oude wijnkelder straks misschien een bibliotheek wordt.

Na een dag sjouwen en opruimen klap ik daarom mijn laptop open.

De ideeën die al weken door mijn hoofd spoken, moeten eindelijk op papier komen.

Per ruimte werk ik het complete plan uit.

Ik laat niets aan het toeval over.

Kleuren.

Materialen.

Sfeer.

Werkzaamheden.

Alles wordt vastgelegd.

Daarna verdeel ik het werk per vakgebied.

Elektricien.

Loodgieter.

Timmerman.

Aannemer.

Niemand hoeft straks nog te twijfelen over wat ik van hem verwacht.

Puntsgewijs zet ik alle werkzaamheden onder elkaar en vertaal ze naar het Italiaans. Omdat er in de vertaling altijd iets verloren kan gaan, zoek ik bij ieder onderdeel referentiebeelden.

Foto’s van hoe het nu is.

En vooral van hoe het moet worden.

Zo ontstaat langzaam een document van bijna vijftig pagina’s.

Het voelt alsof ik opnieuw een grote televisieproductie aan het voorbereiden ben en ervoor moet zorgen dat alle neuzen dezelfde kant op staan.

Het is mijn verbouwkundige opus magnum.

Onze verbouwbijbel.

Niet alleen voor de aannemer, maar ook voor mijzelf werkt het document verhelderend. Door de enorme omvang van het huis verlies je gemakkelijk het overzicht.

Door alles op papier te zetten, wordt het plan ineens tastbaar.

Alsof ik alvast door het toekomstige huis heen loop.

Hebben we voldoende stopcontacten?

Liggen de badkamers logisch?

Wat komt er op de vloer?

Welke tegels kiezen we?

Willen we een kookeiland?

Hebben we een extra toilet nodig bij de keuken?

Langzaam vallen alle losse puzzelstukjes op hun plaats.

Voordat een aannemer langskomt, stuur ik hem het complete document. Dan kan hij zich voorbereiden en hoeft er tijdens de afspraak geen verwarring te ontstaan.

We hebben tenslotte te maken met een taalbarrière.

En hoe simpel of kinderlijk het misschien ook lijkt: met beelden kun je iemand veel sneller meenemen in een idee dan met woorden alleen.

‘Je bent echt een verschrikkelijke controlfreak,’ zegt Remco terwijl hij hoort hoe de printer overuren maakt.

Kamer voor kamer wordt mijn meesterwerk uitgespuugd.

Ik ben vooral benieuwd wat de aannemer ervan zal vinden.

De volgende dag vraag ik voorzichtig of hij het document heeft kunnen bekijken.

‘Document?’

Hij kijkt me niet-begrijpend aan.

‘Nee.’

Geen document gelezen.

Les 1 is geleerd, ga hier niet zomaar van iets uit.

Volgende week: VERTROUWEN

Het moet toch ergens goed komen.

Het is bloedheet op zolder. De zon brandt op het dak en het zweet loopt in dikke stralen langs mijn rug.

‘Dit hou je toch niet voor mogelijk. Hoe krijgen ze het voor elkaar om het dakraam juist híér te plaatsen, tegen iedere afspraak in?’

Verbazing, boosheid en irritatie komen tegelijk binnen.

Als zoiets simpels al misgaat voordat we überhaupt goed en wel met de renovatie zijn begonnen, belooft het een intense periode te worden

Subscribe now

Iedere zondag verschijnt een nieuw hoofdstuk van ons Italiaanse avontuur. Wil je meelezen? Abonneer je dan op de nieuwsbrief en stap op ieder moment in.

Maandenlang hadden we toegewerkt naar dit moment. We hadden plannen gemaakt, spullen verzameld, afscheid genomen en ons leven in Nederland tijdelijk stilgezet. Nu waren we in Italië. Bij ons huis. Klaar om te beginnen.

Althans, dat dachten we.

Want zodra de voordeur openging en we voor het eerst alleen door de donkere, vervallen kamers liepen, maakte de opwinding langzaam plaats voor iets anders. Iedere muur, iedere vloer en iedere vierkante meter leek ons dezelfde vraag te stellen:

Waar begin je in hemelsnaam?

In dit hoofdstuk komen we aan in Mornico. Niet alleen bij ons nieuwe huis, maar ook bij het besef van wat we onszelf op de hals hebben gehaald. De grote van het project werkt verlammend.

Waar zijn we aan begonnen?

Ik lig passief op bed en staar stoïcijns naar het plafond. Ik betrap mezelf erop dat ik het vandaag allemaal even niet zo leuk vind. Het regent, ik ben moe van het moe zijn en gewoon even niet zo blij.

Het voelt alsof we ergens tussenin gevangen zitten. Alsof we niet weten waar we moeten beginnen, en juist dat verlamt ons. Het is ineens allemaal erg overweldigend. Alles wat tot een paar dagen geleden nog op volle snelheid voort denderde, is ineens met piepende banden tot stilstand gekomen.

In Nederland waren de laatste weken hectisch geweest. We hadden van alles moeten regelen en het leven had voortdurend onder hoogspanning gestaan. Met militaire precisie werkten we ons sociale schema af. Er was geen dag waarop we even tot stilstand konden komen.

Vanaf het moment dat we besloten een huis in Italië te kopen, was alles een avontuur geweest.

En nu lig ik dan ineens op een bed, midden in dat Italiaanse avontuur.

Alleen voelt het op dit moment niet per se als een avontuur.

We zijn nu een paar dagen in Italië en hier moet het gaan gebeuren. Alsof je jezelf bij aankomst onmiddellijk een enorme druk oplegt: nu moet het ook leuk zijn.

Leuk.

Alles moet leuk, fantastisch, grandioos, indrukwekkend, meeslepend en bigger than life zijn, filosofeer ik er in mijn eentje op los.

Sinds ons vertrek krijgen we nieuwsgierige vragen uit Nederland. Mensen hopen natuurlijk op een grote anekdote die alles bevestigt wat ze ooit in Ik Vertrek hebben gezien. Maar verder dan een standaard: ‘Ja, te gek hier, dit gaat fantastisch worden,’ kom ik niet.

Ik voel me bijna schuldig dat ik niet ieder moment van de dag opgewekt en uitgelaten ben. Mag ik dit denken?

Wat had ik dan verwacht? Dat het avontuur bij aankomst meteen uit de startblokken zou schieten? Dat we de auto zouden uitstappen en direct in een prachtige slot scène zouden belanden, begeleid door vrolijke Italiaanse muziek?

Misschien is wat ik nu voel niets meer dan acclimatiseren. Misschien moet ik eerst tot stilstand komen om van daaruit een nieuw Italiaans ritme te kunnen vinden.

Dan haalt gezoem me uit mijn gedachten. Er vliegt een mug rond mijn hoofd. Mijn ogen volgen hem door de kamer. Ook hij lijkt teleurgesteld in deze dag. Waarschijnlijk had hij meer verwacht van de roze kamer waarin ik lig opgebaard. Druk zoemend zoekt hij naar de uitgang.

Wat als ik ook vleugeltjes had?

Direct na aankomst waren we natuurlijk opgewonden naar ons nieuwe huis gereden.

Remco steekt de sleutel met grote vastberadenheid in het slot. We kijken elkaar blij aan.

Het is zover.

We hebben het gewoon gedaan.

Wanneer de deur opengaat, kijken we naar binnen. Ons huis ziet er eigenlijk vooral heel verdrietig uit. Alsof ze zich nog niet realiseert welke grote dingen haar te wachten staan.

Dat de regen deze eerste dag met bakken uit de hemel valt, maakt de toch al treurige uitstraling van onze vervallen dame alleen maar dramatischer.

We kennen het huis eigenlijk nauwelijks. We hebben het twee keer bezichtigd en beide keren ging alles vrij snel. Dit is de eerste keer dat we er samen zijn, zonder een makelaar die over onze schouder meekijkt of ons haastig van ruimte naar ruimte begeleidt.

We stappen naar binnen en wachten tot onze ogen aan het donker gewend zijn.

Het huis heeft nog geen elektriciteit, dus het heeft weinig zin om een lichtknopje om te draaien. Als eerste willen we alle luiken openzetten. Op de tast zoeken we onze weg naar het dichtstbijzijnde raam. We moeten oppassen dat we niet struikelen over alles wat in de loop der jaren is achtergelaten.

De ramen en luiken moeten met grote voorzichtigheid worden geopend. Sommige luiken lijken zo broos dat ze al van de gevel kunnen dwarrelen wanneer je er alleen maar naar wijst.

Daarnaast zijn we gewaarschuwd voor wespennesten.

Je wilt natuurlijk niet dat je, nog voordat je goed en wel aan je Italiaanse avontuur bent begonnen, door je eigen huis moet rennen met een groep woedende wespen achter je aan.

En het zijn niet zomaar wespen. Ze zijn minstens twee keer zo groot als de exemplaren die ik uit Nederland ken. Met hun indrukwekkende lijven hangen ze als dreigende drones in de kamers. Ons is verteld dat een steek zomaar kan eindigen met een bezoek aan het ziekenhuis.

Voorzichtig duwen we luik na luik open.

Langzaam vult de oude dame zich met een somber licht. Meer dan dat zit er vandaag niet in; donkere regenwolken blokkeren de zon die hier normaal zo uitbundig schijnt.

We lopen door de kamers en proberen het huis opnieuw in ons op te nemen.

Het is alweer een tijdje geleden dat we hier waren en ik betrap mezelf erop dat ik het huis sinds ons laatste bezoek behoorlijk heb geromantiseerd. In mijn herinnering waren de kamers groter, de muren rechter en het verval minder ingrijpend.

Nu we hier alleen staan, dringt pas echt tot me door hoeveel werk er moet gebeuren.

Ik houd die gedachte voorlopig voor mezelf. Ik ben bang dat ik anders de roze ballon doorprik waarin we ons de afgelopen maanden zo prettig hebben bevonden.

In plaats daarvan maken we plannen. In iedere ruimte bespreken we wat we ermee zouden kunnen doen. En met iedere kamer worden de plannen groter.

Totdat de realiteit ons ineens vol in het gezicht slaat.

Iedere kamer moet worden aangepakt.

Iedere muur.

Iedere vloer.

Iedere vierkante meter.

Het besef brengt ons uit balans. De weg die voor ons ligt, overvalt ons. Ineens is het geen romantisch plan meer, maar een gigantisch project dat daadwerkelijk uitgevoerd moet worden. En moet er op de milimeter worden bewogen om onze grote plannen binnen het budget te persen

We hebben de sprong gewaagd.

Nu moeten we alleen nog uitvinden hoe we dit gevaarte veilig de haven binnenloodsen zonder al teveel kleerscheuren.

Omdat ons nieuwe huis voorlopig onbewoonbaar is, hebben we tijdelijk een huisje in het dorp gehuurd.

Het uitzicht is fenomenaal.

En daar stopt eigenlijk ook meteen alles wat leuk is aan het huis.

Om er te komen moet je een enorme afdaling maken. Dat gaat nog. Het echte probleem ontstaat wanneer je het huis weer wilt verlaten en dezelfde weg omhoog moet afleggen. Na iedere klim moet ik me bovenaan minstens vijf minuten ergens aan vasthouden om weer op adem te komen.

Dat is natuurlijk niet de schuld van het huis, maar van mijn conditie.

Maar toch.

Op dit moment voelt alles intens.

Volgens de eigenaresse zijn wij de eerste huurders nadat zij een aantal ‘cosmetische aanpassingen’ heeft gedaan. Ze vertelt het trots wanneer ze ons rondleidt.

Ze is erg benieuwd wat we ervan vinden, zegt ze.

Ik betwijfel of ze daadwerkelijk in ons antwoord geïnteresseerd is, want ze ratelt onafgebroken door. We krijgen nauwelijks de gelegenheid om een vraag te stellen, laat staan ergens iets van te vinden.

Ze wil vooral haar enthousiasme overbrengen en complimenten ontvangen voor al het harde werk dat ze heeft verricht.

Aan haar uiterlijk is duidelijk veel aandacht besteed. Alles is zorgvuldig op elkaar afgestemd. Niets is toevallig.

Vandaag heeft ze gekozen voor een kleurenthema.

Paars.

Ze draagt een paarse rok, paarse laarzen, een paars bontvestje en een paarse baret. Zelfs de lippenstift die ze op haar smalle lippen heeft aangebracht, is paars.

Alleen haar groene nagellak doet vermoeden dat het thema gisteren nog groen was.

Ik vind het moeilijk haar het gevoel te geven dat ik onder de indruk ben van haar werk. Mijn gezicht doet meestal waar het zelf zin in heeft en laat daarbij weinig ruimte voor interpretatie. Het kost me dan ook opvallend veel energie om er op zijn minst neutraal uit te blijven zien.

‘De badkamer is gedaan met roze glitterverf,’ zegt ze terwijl ze de deur met een groot gebaar opengooit.

Mijn gedachten dwalen af terwijl zij alweer doorloopt naar de woonkamer.

‘Op deze kamer ben ik het meest trots,’ hoor ik haar zeggen.

De woonkamer is volledig kobaltblauw. Het is een kleur waardoor je verwacht elk moment omsingeld te kunnen worden door een roedel boze smurfen.

Ook over de keuken is ze orgastisch enthousiast.

‘Felroze. Leuk, hè? Roze is mijn lievelingskleur,’ zegt ze, direct aansluitend op haar eerdere betoog over de gebloemde bank.

‘Haalt ze weleens adem?’ fluister ik tegen Remco.

Nadat we gezamenlijk het volledige kleurenspectrum van de regenboog hebben afgewerkt, biedt ze vol trots aan om ook mee te denken over ons nieuwe huis. Ze geeft graag advies over kleuren en meubels.

‘Ah, that is very nice, maar niet nodig,’ zeg ik snel.

Ze lijkt het niet te horen.

Tussen neus en lippen door deelt ze mee dat er geen wifi is.

‘Wat zeg je?’

Geen wifi.

Dat is nu juist wat we nodig hebben om mensen te kunnen benaderen, informatie te verzamelen en plannen uit te werken. We moeten hier maanden gaan wonen.

‘Geen idee wanneer het komt,’ zegt ze nog steeds vrolijk.

Daarna begint ze aan de klim omhoog op haar kokette paarse laarsjes, zwaait naar ons en verdwijnt uit het zicht.

We blijven samen achter in de vallei, in een huis dat zich het beste laat omschrijven als een plek waar een doosje Skittles overheen heeft gespuugd.

Geen wifi zeggen we tegelijk.

‘Wat moeten we nu?’ vraag ik bijna paniekerig aan Remco.

‘Komt vast goed,’ zegt hij geruststellend.

We zijn inmiddels vijf dagen in Mornico en de regen valt nog altijd onafgebroken en met grote hoeveelheden uit de lucht. We kunnen niet naar buiten, we hebben nog geen plan van aanpak voor het huis, alle boeken zijn inmiddels uit en er is natuurlijk nog steeds geen wifi.

Niets lijkt mee te werken bij onze poging een ritme te vinden op deze Italiaanse berg.

Ik word wakker van zonlicht dat op mijn gezicht valt.

Het is zes uur. Nog vroeg, maar we lagen er uit pure verveling ook belachelijk vroeg in.

‘Remco. Remco.’

Ik tik hem wakker als een kind dat in de verte de belletjes van de kerstman heeft gehoord en ervan overtuigd is dat de woonkamer inmiddels vol cadeaus ligt.

‘De zon schijnt.’

Ik zeg het alsof er vannacht een wonder heeft plaatsgevonden. Alsof we wakker zijn geworden in een andere, volledig nieuwe wereld.

We kunnen naar buiten.

We kunnen beginnen.

Waarmee precies, weet ik nog niet.

Maar we kunnen beginnen.

Alleen dat idee is al genoeg om met hernieuwde energie uit bed te stappen.

Het verschil tussen een Italiaans bergdorp in de regen en hetzelfde dorp in de zon is letterlijk een verschil van dag en nacht.

De straten zijn weer levendig. Uit voorbijrijdende auto’s klinkt vrolijke muziek. De zon weerkaatst op de groene heuvels. Wandelaars roepen druk ‘ciao, ciao, ciao’ naar elkaar en honden lijken hier grotendeels zichzelf uit te laten.

Ik bekijk het tafereel met grote aandacht en tevredenheid.

Later zitten we op het kleine terras in het dorp.

‘Waarom zeggen Italianen eigenlijk zo vaak ciao tegen elkaar?’ vraag ik aan iemand naast me terwijl ik een slok van mijn cappuccino neem.

‘Hoe leuker je iemand vindt, hoe vaker je het zegt.’

Het klinkt vreemd, maar ik besluit het zonder verdere vragen voor waar aan te nemen.

We zitten met een bekende groep Nederlanders op het terras. Nu de zon eindelijk schijnt, is het druk in het dorp. Iedereen lijkt tegelijk naar buiten te zijn gekomen, alsof de zon een lokroep over de heuvel heeft uitgestraald.

Het voelt vertrouwd en saamhorig om hier met elkaar te zitten.

Een groep Nederlanders die allemaal iets zoeken in hetzelfde Italiaanse dorp. Dat is wat ons samenbrengt. Een raar toeval, een bijzonder moment in de tijd heeft ons hier op een zelfde moment naar de heuvel gebracht. Dat had je nooit kunnen bedenken of hopen, dit gebeurde gewoon. De één heeft grootse plannen, de ander bescheiden plannen. Sommigen hebben helemaal geen plan. En dan zijn er mensen zoals wij, met plannen die nog moeten groeien.

Iedereen doet hier zijn eigen ding. We hoeven elkaar ook helemaal niet te zien als we daar geen behoefte aan hebben. Maar wanneer het wel gebeurt, is het fijn en gezellig.

Vooral nu we zo aan het begin van ons avontuur staan en nog naar onze balans zoeken, voelt het veilig om tussen zoveel bekende mensen te zitten.

Zodra je iets wilt ondernemen of ergens tegenaan loopt, is er altijd wel iemand die ervaring heeft of een telefoonnummer kan doorgeven.

Remco en ik zijn geen enorme avonturiers. We zouden dit waarschijnlijk nooit hebben gedaan als we niet ergens een klein vangnet achter de hand hadden gehad.

We hebben allebei ons hele leven voor een baas gewerkt. Dat zegt waarschijnlijk genoeg over onze natuurlijke drang tot ondernemen.

Dat we niet alles alleen hoeven uit te zoeken, heeft absoluut bijgedragen aan ons besluit om dit avontuur aan te gaan.

Het is nog maar net begonnen en we hebben al zoveel profijt gehad van het Nederlandse vangnet om ons heen.

Via vrienden leerden we iemand kennen die ons door de Italiaanse bureaucratie kan loodsen. Toen we in Duitsland met autopech langs de weg stonden, werden we opgepikt door andere vrienden die toevallig ook deze kant op reden. En toen bleek dat alle spullen die ik had besteld onmogelijk in ons busje pasten, was er weer iemand die nog ruimte over had en ze voor ons meenam.

Wees niet bang om te struikelen; er is altijd wel een hand die wordt uitgestoken om je overeind te trekken.

Dat lijkt het universum ons voorlopig te willen vertellen.

In zekere zin voelt het alsof we dit avontuur met z’n allen aangaan.

Wij tegen de Italiaanse bureaucratie.

Het terras waarop we zitten is klein. Er staan drie bistrotfeitjes tegen de gevel, waarvan wij er inmiddels twee volledig in beslag hebben genomen.

De overige bargasten zijn voornamelijk oudere Italiaanse mannen. Ze zijn vriendelijk, maar bewaren een zekere gereserveerdheid tegenover de groep Nederlanders die ineens hun dorp is komen binnenstormen.

Vandaag kunnen ze ook moeilijk om ons heen.

De koffie is inmiddels vervangen door Aperol en bij iedere bestelling worden we iets aanweziger en gezelliger dan bij de Aperol ervoor.

We zijn vandaag met z’n zessen.

Iwan en Jack zijn er. Zij hebben ons geïntroduceerd in dit avontuur. Inmiddels hebben ze twee huizen en staan ze aan de vooravond van de opening van een camping in het dorp.

Vooral die camping blijkt een traject van eindeloos geduld en groeiend ongeloof.

Ook Jeff en Patrick zijn dit weekend in Mornico. Zij namen onze auto mee nadat we in Duitsland waren gestrand. Een jaar eerder kochten zij hier een huis dat ze grotendeels zelf verbouwen.

De ervaringen van deze jongens banen alvast een klein pad voor ons. Door hun verhalen kunnen we ongeveer zien langs welke Italiaanse loketten wij de komende tijd nog zullen moeten.

Alleen al door met elkaar te praten over waar we tegenaan lopen, beginnen dingen langzaam op hun plek te vallen. We leren van de manier waarop anderen problemen hebben aangepakt. We horen welke fouten zij hebben gemaakt en welke telefoonnummers we vooral moeten bewaren.

Ik weet niet of het inmiddels door mijn derde Aperol komt, maar de energie begint weer te stromen.

Nu de zon schijnt en we hier zo fijn met elkaar op het terras zitten, begint onze Italiaanse hartslag langzaam sneller te kloppen.

We hebben de juiste kadans te pakken, we komen op oorlogssterkte.

Volgende week: Moodboards

Terwijl we het huis laag voor laag leeghalen, komen niet alleen de verhalen van de vorige bewoners tevoorschijn, maar ontstaan ook de eerste plannen voor de renovatie.

Al deze ideeen krijgen een plek in een verbouwbijbel van bijna vijftig pagina’s. De visie is groot en de details zijn tot achter de komma uitgwerkt.

Alleen blijkt de Italiaanse aannemer daar nét iets minder enthousiast over dan ik. Al snel ontdek ik dat renoveren in Italië veel minder draait om een strak plan en het vroegtijdig signaleren van problemen, en veel meer om wat er op dat moment ontstaat.

Ben jij al geabonneerd op de nieuwsbrief?
Ontvang iedere zondag een nieuw hoofdstuk van ons Italiaanse avontuur.

Subscribe now

Mijn hart zit in mijn keel. Mijn gedachten worden volledig gekaapt door stress.

We rijden nog maar veertig kilometer per uur over de Duitse snelweg, terwijl het overige verkeer ons met minstens honderdvijftig kilometer per uur voorbijraast. Ik houd rekening met de enorme klap van een auto die ieder moment achter op onze bus kan rijden.

Remco en ik zijn met een volgeladen bus onderweg naar Italië. Het is de eerste keer dat we teruggaan sinds de aankoop van onze bouwval. We hebben drie maanden sabbatical genomen om het huis leeg te halen en de renovatie op poten te zetten.

Vier uur eerder zijn we in ons geleende busje onze straat in Nederland uitgereden. Het was nog donker en iedereen leek in diepe slaap. Wij waren juist uitgelaten en op volle oorlogssterkte voor ons nieuwe avontuur.

Het gaat beginnen.

Na een uur rijden trakteren we onszelf feestelijk op een bittere, veel te dure koffie en een droge croissant. Niet veel later licht het dashboard ineens op als een kerstboom. Er verschijnen icoontjes die we nog nooit hebben gezien en waarvan we al helemaal niet weten wat ze betekenen.

De paniek vult de bus.

‘O nee, er komt nu ook rook onder de motorkap vandaan,’ zeg ik.

Remco’s ogen worden groot. Ik zie aan alles dat hij achter het stuur een ongekend stressniveau heeft bereikt. De vrolijke Italiaanse playlist die ik speciaal voor deze reis heb samengesteld, wordt met één zwaai uitgezet.

‘Ik moet me concentreren.’

De bus krijgt het steeds zwaarder op de Duitse snelweg. We zitten midden in de ochtendspits, waarin iedere automobilist unaniem lijkt te hebben besloten te laat van huis te vertrekken en de verloren tijd op de Autobahn terug te winnen.

De weg voor ons golft omhoog en omlaag. Omhoog, omlaag. Het zou bijna rustgevend zijn, als onze snelheid niet bij iedere helling verder zou afnemen.

Het wordt nu echt gevaarlijk. Ieder moment kan iemand achter op ons knallen als we de snelweg niet snel verlaten.

De bus moet nog één keer klimmen.

Veertig.

Dertig.

Vijfentwintig kilometer per uur.

Bijna hyperventilerend rollen we zonder kleerscheuren een parkeerplaats op. Grote witte rookpluimen komen onder de motorkap vandaan. Wanneer we uitstappen, zoeken onze voeten houvast op het asfalt.

Voor wie zich ooit intens levend wil voelen, kan ik het van harte aanbevelen: met vijfentwintig kilometer per uur over een Duitse snelweg rijden.

Na het tekenen van het koopcontract van de Italiaanse bouwval kwam al snel de volgende vraag: hoe gingen we dit vanaf hier aanpakken?

Ons leven in Nederland was nog onveranderd. Er waren nog geen grote stappen gezet die richting Italië wezen. De aankoop had tragisch lang geduurd, maar was aan het einde ineens in een stroomversnelling geraakt. Een vastomlijnd draaiboek was er niet. We moesten alles uitvinden terwijl we het deden.

Er moest alleen wel ergens een begin worden gemaakt.

Omdat we onszelf opnieuw moesten uitvinden in een ander land, met een gigantische renovatie als decor, besloten we drie maanden naar Italië te vertrekken. Die periode moest ons de tijd geven om plannen voor het huis te maken, een netwerk op te bouwen van aannemers, loodgieters en timmermannen en de omgeving te leren kennen.

Want eigenlijk wisten we nauwelijks iets over het dorp en zijn inwoners. Er woonden vrienden en nog wat andere Nederlanders. En het huis was ongelooflijk goedkoop. Blijkbaar hadden we niet veel meer nodig om zo’n dramatische stap te zetten.

Remco nam drie maanden sabbatical en mijn televisiecontract was afgelopen. Niets stond ons in de weg. April, mei en juni zouden we in Italië doorbrengen.

In die maanden gingen we, zoals we met enig gevoel voor theater tegen elkaar zeiden, het fundament leggen voor het avontuur van ons leven.

Vanaf dat moment voelde alles als een schaakspel. Welke zet moest als eerste worden gedaan?

Ook in Nederland moest van alles worden geregeld. De belangrijkste stap was de verkoop van ons huis. De winst moest ons Italiaanse avontuur financieren. We wilden geen leningen afsluiten die ons onder druk zouden zetten. Hoe meer het huis opbracht, hoe groter we in Italië mochten dromen.

Toch voelde de verkoop dubbel.

We hadden het huis pas vier jaar eerder gekocht en er ontzettend veel liefde, tijd en aandacht in gestoken. Het was ons absolute droomhuis. Na de renovatie was het het decor geweest van verschillende tijdschriftreportages. Een bevestiging dat we er werkelijk iets bijzonders van hadden gemaakt.

Toen we destijds voor het eerst de sleutel in het slot staken, zei ik tegen Remco:

‘Dit is het huis dat ons naar grotere dingen gaat brengen.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg hij, nog nauwelijks bekomen van het feit dat we dit oude herenhuis überhaupt hadden gekocht.

Een concreet antwoord had ik niet. Ik voelde alleen dat het huis ons ooit iets zou brengen wat op dat moment nog buiten ons bereik lag.

Vier jaar later kwam het antwoord.

Het huis werd ons toegangsbewijs tot een ander leven. Na haar eigen renovatie zou ze de rekening betalen voor ons volgende avontuur.

Toch deed het pijn toen het team van makelaars kordaat en op volle oorlogssterkte over de drempel stapte. Het huis stond nog maar net op Funda toen de makelaar werd overstelpt met aanvragen. Precies wat we nodig hadden, maar ineens kwamen er vreemden met zanderige schoenen over onze witte tapijten lopen. Ze zouden spullen vastpakken die we zorgvuldig hadden neergezet en hun mening geven over keuzes waar wij juist zo trots op waren.

Ik merkte hoeveel het huis voor ons was gaan betekenen. Het was ons kindje.

Maar ze ging ons nu brengen waar we moesten zijn.

Soms moet je terug naar start om daarna vier stappen vooruit te kunnen zetten.

Terwijl ons huis te koop stond, fantaseerde ik al voortvarend over het interieur in Italië. Dat ik de villa pas twee keer had gezien en beide bezoeken nauwelijks langer dan tien minuten hadden geduurd, maakte voor mij niets uit.

De sfeer, kleuren en materialen: ik zag het allemaal voor me.

Interieur geeft mij energie. Ik vind het fantastisch om een identiteit voor een huis te creëren. Dat had ik met ons herenhuis in Alkmaar gedaan en dat ging ik nu opnieuw doen in Italië.

Dat het fantaseren precies samenviel met de uitverkoop, bleek een giftige combinatie.

Nog voordat er een sloophamer door een Italiaanse muur was gegaan, een elektriciteitskabel was getrokken of überhaupt een offerte was opgevraagd, had ik in mijn hoofd het startschot al gegeven.

Lampjes, vazen, borden, bestek.

Ik zou een dief van mijn eigen portemonnee zijn als ik het niet alvast kocht.

Ik vulde vastberaden mijn digitale winkelmandjes en kende mijn creditcardnummer inmiddels uit mijn hoofd, inclusief beveiligingscode. De bezorgers reden af en aan. Zelfs de buren ontkwamen niet aan mijn koopdrang.

‘Hé, ik heb een pakketje voor je aangenomen. Kom je het halen?’ schreef onze buurvrouw.

Toen ik aanbelde, kwam haar hoofd nog net boven de dozen uit. Ik moest zeker tien keer heen en weer lopen voordat ze haar gang weer voor zichzelf had.

We hadden inmiddels schemerlampjes voor iedere kamer en genoeg borden en bestek om straks het hele Italiaanse dorp voor het eten uit te nodigen.

Het huis in Italië was nog niet leeggehaald.

De renovatie was nog niet begonnen.

Maar aan de inrichting zou het in ieder geval niet liggen.

Voordat we op sabbatical gaan, moeten we door ons huis manoeuvreren om überhaupt daar nog een soort van te kunnen leven. De dozen staan bijna tot het plafond.

‘Is het nou wel handig om al zoveel te kopen?’ vraagt Remco.

Nee, natuurlijk niet, denk ik. Maar leuk is het wel.

‘We moeten straks 380 vierkante meter inrichten. Je kunt het maar hebben,’ zeg ik zelfverzekerd, terwijl ik heel goed weet dat ik me heb laten gaan.

De dagen voor ons vertrek vullen zich met afscheid nemen. Even koffie met die, een wijntje met een ander en nog één keer gedag zeggen tegen de buren.

Waarom gaan we eigenlijk weg?

Het is een moment van twijfel dat nog vaak zal terugkomen. Waarom zetten we ons hele leven op zijn kop? En waarvoor?

Soms moet er eerst iets veranderen voordat je in volle intensiteit beseft wat familie en vrienden voor je betekenen. Dit is zo’n moment. We hebben al heimwee voordat we überhaupt zijn vertrokken.

Met iedereen spreken we nadrukkelijk af dat ze ons snel in Italië komen bezoeken.

Het is bitterkoud op de Duitse parkeerplaats. Het enige voordeel is dat de oververhitte motor van onze geleende bus zo misschien wat sneller afkoelt.

De bus, afgeladen met mijn zorgvuldig verzamelde voorraad schemerlampen, staat rokend en mistroostig voor ons. We bellen de Duitse wegenwacht.

Het is druk, krijgen we te horen. Het is het weekend voor Pasen. Over drie uur kan er misschien iemand komen.

Drie uur is lang op een parkeerplaats waar niets te doen is en wind en regen vrij spel hebben. We wachten, omdat we geen andere keuze hebben.

Ik probeer grapjes te maken om de sfeer iets lichter te krijgen, maar het voelt vooral verdrietig. Ik zie ons op een afstand staan: naast een bus vol eerste aankopen voor ons nieuwe leven, met koffers gevuld met zomerkleding en een koelbox die al voor de Nederlandse grens bijna was leeggegeten.

Onze WhatsApp stroomt ondertussen vol.

‘Goede reis.’

‘Tot snel.’

‘Mis jullie nu al.’

Niemand weet dat ons avontuur na vier uur al rokend tot stilstand is gekomen. Ik besluit het voorlopig zo te houden.

Na vier uur verschijnt eindelijk een grote vrachtwagen met aanhanger. Terwijl hij de parkeerplaats oprijdt, denk ik dat we inmiddels halverwege Italië hadden kunnen zijn. De trailer is uitbundig versierd met draaiende en knipperende lampen. Zelfs onze reddingsactie oogt feestelijker dan wij ons voelen.

Zonder dat iemand onder de motorkap kijkt, wordt besloten dat de bus vandaag niet meer verder rijdt. Hij wordt moeiteloos op de vrachtwagen getrokken. De bus, die eerder nog zo groot leek, oogt op de trailer ineens klein en kwetsbaar.

Alle garages in de omgeving hebben het druk, vertelt de Duitse wegenwachtchauffeur. Niemand wil ons aannemen. Hij zegt het op een toon alsof hij de vier uur die wij op hem hebben gewacht persoonlijk heeft gebruikt om de hele Duitse Gouden Gids af te bellen.

Uiteindelijk wordt op een halfuur rijden een garage gevonden. De eigenaar deelt nors mee dat hij naar de bus zal kijken wanneer híj tijd heeft.

Het is een garage zoals je een Duitse garage verwacht. Aan de muur hangt een kalender uit 2013. In tien jaar tijd heeft blijkbaar niemand de behoefte gevoeld hem te vervangen. Alles is grijs, gedateerd en van staal. Aan interieur lijken ze weinig waarde te hechten.

De garage ligt midden tussen de bossen. Eigenlijk is het een prachtige plek voor een villa, bedenk ik, terwijl de monteur ongeïnteresseerd iets in het Duits mompelt. Rond het gebouw staat een kleurrijke krans van tientallen kapotte auto’s.

Hoopgevend is het niet.

We hebben juist nu behoefte aan iemand die zegt dat het goedkomt en dat hij zijn uiterste best zal doen. Doorvragen levert niets op.

We moeten afwachten.

Ons Italiaanse avontuur wordt in een Duits bos voorlopig stilgezet.

De chauffeur van de wegenwacht zet ons af bij een verlaten en donker hotel. Ze hebben duidelijk niet op ons gerekend. Dat snap ik ook. Iedere dag hoopvol wachten op gestrande reizigers lijkt me geen bijzonder solide verdienmodel. De betere vraag is waarom hier überhaupt een hotel staat.

Het is gesloten, maar de eigenaresse belooft er binnen tien minuten te zijn.

Het worden er twintig.

Tot op het bot verkleumd zien we uiteindelijk twee koplampen uit de duisternis opdoemen. De eigenaresse stapt opgewekt uit alsof we nog maar twee minuten staan te wachten.

‘Entschuldigung.’

We worden naar onze kamer gebracht. Aan de muur ontbreken alleen nog vergeelde foto’s van poesjes met bolletjes wol en kleine hoedjes.

Ik krijg het niet meer warm, zelfs niet wanneer ik de douche bijna op kooktemperatuur zet. Er is niets te eten en we hebben honger. In mijn tas vind ik een halve zak partynootjes die ik veertien uur eerder als ontbijt had geopend. Toen voelde het nog alsof de vakantie begon, dus waarom niet beginnen met nootjes en een pakje vruchtensap?

Nu vormen ze ons avondeten.

We gaan slapen en hopen dat de volgende dag beter nieuws brengt.

‘Es dauert sicher noch vier Tage.’

Het wordt ons op blaffende toon meegedeeld. De bus gaat zeker nog vier dagen duren.

We hebben geen andere keuze dan begripvol te knikken en vriendelijk te glimlachen. Wat we werkelijk van de boze garagemeneer vinden, houden we zorgvuldig voor ons. We zijn ineens volledig afhankelijk van iemand die geen enkele interesse toont in onze situatie.

Het voelt afschuwelijk.

We boeken een ander hotel, ditmaal iets meer in het dorp.

‘We maken er gewoon een Duitse minivakantie van,’ zeg ik hoopvol.

We eten schnitzels, maken selfies bij ieder beekje dat we tegenkomen en bezoeken afschuwelijke musea over vogels en de Duitse industriële geschiedenis. De dagen sluiten we af met bier en curryworst.

Soms kunnen we er zelfs een beetje om lachen dat we al vier uur na het begin van ons grote avontuur zijn gestrand.

De dagen in het Duitse dorp volgen elkaar op zonder dat we duidelijkheid krijgen over de bus en al onze spullen. Onze sabbatical wordt gegijzeld door een kapot voertuig vol schemerlampen.

Troostelozer wordt het nauwelijks.

We kunnen hier niet eindeloos blijven.

‘Wat gaan we doen?’ vraagt Remco.

Dan gaat de telefoon.

Vrienden die inmiddels ook een huis in ons Italiaanse dorp hebben, rijden de volgende dag naar Italië en komen langs onze Duitse tussenstop. Ze bieden aan met twee auto’s te komen, waarvan er één van ons is. We kunnen de bus achterlaten en met onze eigen auto verder reizen.

‘Laten we het doen,’ zeg ik.

We willen beginnen aan ons Italiaanse avontuur. Bovendien hebben we inmiddels werkelijk alles uit dit Duitse dorp gehaald wat erin zit.

Nog één keer bellen we met gespeelde vriendelijkheid naar de garage. Ze hebben het druk. We voelen aan alles dat onze bus nog precies staat waar we hem hebben achtergelaten.

We zijn geen prioriteit.

De volgende dag zien we twee Nederlandse auto’s het terrein van de garage oprijden. Het voelt meteen vertrouwd.

Onze redders in nood.

Het is een fantastisch voordeel dat er in ons nieuwe Italiaanse dorp al mensen wonen op wie we juist nu kunnen terugvallen. We halen de belangrijkste spullen uit de bus en laden ze over in onze auto.

Op dat moment weten we nog niet dat de bus maar liefst acht weken in Duitsland zal blijven staan.

In mijn achteruitkijkspiegel zie ik hem steeds kleiner worden. Na vijf dagen draaien we eindelijk de Duitse snelweg weer op, ditmaal zonder de bus waarmee ons avontuur was begonnen.

Deze start dwingt ons meteen tot schakelen en herpakken. We moeten de situatie nemen zoals die zich aandient en erop vertrouwen dat het uiteindelijk goedkomt.

Het is onze eerste les.

Niet onze laatste.

Sommige dromen zijn zo sterk dat je alleen nog maar ziet wat ze ooit zouden kunnen worden.

Je kijkt vooruit. Naar het eindbeeld. Naar alles wat mogelijk lijkt.

Maar juist daardoor zie je soms niet meer wat er tussen het begin en die droom in ligt.

Dit hoofdstuk gaat over verliefd worden op een vervallen huis boven op een Italiaanse heuvel. Over een idee dat steeds groter werd, terwijl wij nog geen enkel besef hadden van wat dat idee werkelijk van ons zou gaan vragen.

Het begint bijna routine te worden: mijn tas pakken voor een paar dagen Italië, zoals we de afgelopen maanden al zo vaak hebben gedaan.

Soms om een huis te bekijken. Soms voor een kennismaking. En soms gewoon om het dorp weer even te voelen en onszelf opnieuw de vraag te stellen: willen we dit echt?

Na maanden van chaos, misverstanden en uitstel hebben we eindelijk een huis gevonden waar we allebei iets bij voelen. Nu gaan we tekenen.

Het gaat gebeuren.

En ineens lijkt de trein die zo moeizaam op gang kwam niet meer te stoppen.

Terwijl ik mijn weekendtas inpak, dwaal ik af. Hoe zal ons leven er straks uitzien, daar boven op die Italiaanse heuvel?

Ik zie mezelf al op het terras zitten met een koffie, gebogen over bouwtekeningen. In het zachte ochtendlicht houd ik verschillende tegelsamples omhoog, roep tegen iedereen die het maar wil horen buongiorno.

Dan gaat mijn telefoon.

Ik herken de stem van de makelaar meteen.

Dit keer klinkt hij anders.

Ernstiger.

“Er is een probleem.”

Die woorden beginnen inmiddels bijna vertrouwd te klinken. In Italië lijkt alles met een probleem te beginnen.

Er is een zware storm over het dorp getrokken.

Het huis is een ravage. En een groot deel van het dak is verdwenen.

Even later verschijnen de foto’s in mijn mailbox.

Ik schrik.

Maar om te begrijpen waarom juist dit huis ons zoveel deed, moet ik terug naar onze eerste zoektocht.

Toen lag alles nog open. Alles was mogelijk en er was nog alle ruimte om groot te dromen.

Alleen zag die Italiaanse droom er voor ons allebei totaal anders uit.

Remco wilde het liefst een relatief nieuw huis waar weinig aan hoefde te gebeuren. Ik wilde juist een bouwval, zodat er geld zou overblijven om alles volledig naar onze eigen smaak te renoveren.

Twee uitersten die onmogelijk bij elkaar leken te komen.

Omdat we ons daarvan bewust waren, maakten we vooraf een afspraak: we zouden nooit met gebogen schouders of een negatieve houding naar elkaars huizen gaan kijken. We zouden open blijven staan voor elkaars ideeën.

Laat de ander je maar overtuigen.

Het klinkt verstandig.

In de praktijk komen we nauwelijks verder, en we hebben inmiddels bijna alles bekeken wat een te koop bord op de gevel staat.

“Er is nog één huis dat ik wil zien voordat we terugvliegen,” zeg ik uiteindelijk.

Ik ben er de afgelopen dagen een paar keer langs gelopen. Iedere keer bleef ik even staan.

Alsof het huis mijn naam fluisterde.

Remco ziet dat anders. Hij heeft het bij de eerste aanblik eigenlijk al afgeschreven.

De houten luiken hangen scheef aan de gevel. De verf is jaren geleden verdwenen. De tuin doet waar hij zelf zin in heeft en lijkt vastbesloten het huis langzaam op te slokken. Door de kapotte ramen vliegen duiven af en aan.

Het is duidelijk dat hier al heel lang niemand meer woont.

En toch zie ik iets anders.

Het huis staat fier boven op de heuvel, alsof het weigert zich neer te leggen bij zijn lot. Alsof het zich herinnert dat het ooit het mooiste huis van het dorp was.

Ik probeer me voor te stellen hoe het hier honderd jaar geleden moet zijn geweest.

Kinderen die over het erf renden.

Mensen die lachend op het balkon stonden.

De geur van eten die vanuit de keuken het dorp in trok.

Het huis leeft allang niet meer.

Maar ik heb het gevoel dat het alleen ligt te slapen.

“Zullen we toch even gaan kijken?” vraag ik, terwijl ik Remco fijntjes aan onze afspraak herinner.

Hij zucht.

“Vooruit. Dan hebben we alles tenminste gezien.”

De makelaar komt, zoals bijna altijd in Italië, te laat.

Al van een afstand zie ik dat hij weinig vertrouwen heeft in deze bezichtiging. Alsof hij het huis al twintig jaar probeert te verkopen en zich erbij heeft neergelegd dat niemand het ooit zal willen.

Hij is klein, met een indrukwekkende grijze snor en borstelige wenkbrauwen die permanent verbaasd lijken te staan. Zijn vochtige en slappe handdruk duurt net iets te lang.

Hou moed, denk ik.

Maar ik zeg het niet.

Zijn sleutelbos is bijna groter dan hijzelf.

Eén voor één probeert hij de sleutels.

Nog een.

Nog een.

En nog één.

Eindelijk draait het slot open.

Nog voordat de deur helemaal openzwaait, vliegen de eerste duiven naar buiten.

Binnen is het donker.

De vloer ligt bezaaid met oude post. Een dikke laag stof dempt onze voetstappen. Spinnenwebben hangen als gordijnen in de hoeken.

Het ruikt naar een huis dat al jaren wacht.

Mijn ogen moeten wennen aan het donker. De makelaar loopt zwijgend voor ons uit.

Ik wacht niet af en trek het eerste luik open.

Een streep zonlicht snijdt door de ruimte.

Dan nog een.

En nog een.

Langzaam vult het huis zich met licht.

Alsof het voorzichtig weer ademhaalt.

“Dat had u eigenlijk moeten doen voordat we kwamen,” hoor ik mezelf tegen de makelaar zeggen.

Hij haalt zijn schouders op.

Waarschijnlijk vindt hij dat ik me nergens mee moet bemoeien. Maar de televisiemaker in mij denkt meteen aan de eerste indruk.

Die krijg je tenslotte maar één keer.

Overal staan nog meubels. Kasten, stoelen en bedden. Foto’s hangen aan de muren en op tafel staat een mok. In een kast vinden we zelfs een pak crackers dat houdbaar was tot 1992.

Het voelt alsof de bewoners ieder moment kunnen terugkomen.

“Zijn ze hier halsoverkop vertrokken?” Vraag ik iets te enthousiast. Ik hoop op een spectaculair verhaal.

De makelaar schudt zijn hoofd.

“In Italië laten mensen de inboedel vaak achter.”

We kijken elkaar verbaasd aan.

Alleen de keuken is verdwenen.

“Hier zat de keuken,” zegt de makelaar met een glimlach die verraadt dat hij dit al honderd keer heeft uitgelegd.

We lopen verder.

Kamer na kamer.

Verdieping na verdieping.

Het huis blijft maar doorgaan.

Wanneer we uiteindelijk de zolder bereiken, zijn de duiven ons opnieuw te snel af. Met luid gefladder schieten ze langs ons heen. De vloer ligt onder een dikke laag vogelpoep.

Remco blijft halverwege de trap staan.

“Succes,” zegt hij lachend.

Ik loop door.

Niet omdat ik zo dapper ben, maar omdat ik het huis inmiddels niet meer zie zoals het is.

Ik zie wat het kan worden.

Een keuken met uitzicht over de heuvels.

Een bibliotheek.

Gasten die op het terras ontbijten.

Lange zomeravonden.

Ik zie een toekomst.

En ineens weet ik het zeker.

Dit is het.

Ik draai me om naar Remco.

“Ik ben verliefd.”

Hij kijkt me een paar tellen aan.

Dan glimlacht hij.

“Ik ook.”

Dat antwoord had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen.

Zonder discussie. Zonder compromis.

We kijken elkaar aan en weten allebei hetzelfde.

Dit is geen verstandige keuze.

Maar waarschijnlijk wel het grootste avontuur van ons leven.

We trekken de voordeur achter ons dicht.

De makelaar draait de sleutel om en sluit alle luiken weer af.

Het licht verdwijnt net zo snel als het gekomen is. Het huis wordt opnieuw stil.

Alsof het zijn adem weer inhoudt.

Ik kijk nog één keer om.

We praten tot diep in de avond.

We schuiven met plattegronden.

Dromen hardop.

“De keuken komt hier.”

“Op dit terras drinken we straks wijn.”

“Hier maken we een bibliotheek.”

“En boven... misschien wel vijf slaapkamers.”

We praten alsof het huis al van ons is.

Terwijl we officieel nog niets hebben.

Alleen een idee. Een gevoel.

En een makelaar die waarschijnlijk nog steeds denkt dat wij morgen wel weer van gedachten zijn veranderd.

De volgende ochtend brengen we een bod uit. Ver onder de vraagprijs.

Nog dezelfde dag komt het antwoord.

Geaccepteerd.

We kijken elkaar aan. Dat was wel heel snel akkoord. Daar wordt je dan weer onzeker van hadden we nog verder kunnen zakken.

“Gebeurt dit echt?”

Vanaf dat moment denken we dat het moeilijkste achter de rug is.

We hebben geen idee dat Italië nog maar net begonnen is.

Wat volgt is een masterclass bureaucratie.

Eerst blijkt dat de verkoper helemaal niet bevoegd is om het huis te verkopen. Het huis is helemaal niet van hem. Het voelt alsof iemand onze tijd heeft verdaan, maar opgeven voelt niet goed, dus we gaan door met een hyperfocus. Alle obstakels worden met een grote aanloop genomen. Maar het stopt niet….

De oorspronkelijke eigenaar blijkt jaren geleden te zijn overleden. Van wie is het huis dan nu?

Familieleden moeten akkoord geven.

Sommigen zijn spoorloos.

Andere documenten blijken verdwenen.

Iedere keer als we denken dat we kunnen tekenen, verschijnt er weer een nieuw probleem.

Weken worden maanden. Er gaat bijna een jaar voorbij.

Langzaam verdwijnt ons optimisme.

Soms vragen we ons af of dit huis eigenlijk wel gevonden wil worden.

En dan...

Net op het moment dat we de hoop bijna hebben opgegeven, gaat de telefoon.

“Alles is geregeld.”

Over een maand kunnen we tekenen.

We springen letterlijk een gat in de lucht.

Eindelijk.

De finish.

Tenminste...

Dat denken we.

En daarmee zijn we terug bij het moment waarop dit verhaal begon.

Ik ben mijn koffer aan het pakken voor een paar dagen op de Italiaanse berg.

Nu gaan we tekenen.

Het gaat gebeuren.

Een dag voordat we naar Italië vertrekken, gaat opnieuw de telefoon.

Ik herken de stem van de makelaar meteen.

“Er is een probleem.”

Er is een zware storm over het dorp getrokken.

Een groot deel van het dak is verdwenen.

Dakpannen liggen verspreid over de tuin. Het vervallen huis oogt ineens nog kwetsbaarder, alsof iemand een stuk van zijn bescherming heeft weggenomen.

“We gaan opnieuw onderhandelen,” zeg ik tegen Remco. “Dit verandert alles.”

Ik verwacht een lang gesprek.

Misschien wel dagen discussie.

De makelaar belt de verkopers.

Veertien minuten later gaat mijn telefoon.

“Ze gaan akkoord.”

Ik vraag hem het nog een keer te zeggen.

Ons bod wordt verlaagd met het volledige bedrag dat nodig is om het dak te herstellen. Dat is meer dan de helft van ons bod.

We kunnen het bijna niet geloven.

Het voelt alsof iemand ons een winnend lot in handen heeft gegeven. De storm, die eerst de zoveelste tegenslag leek, verandert onverwacht in een meevaller. Want het dak gingen we sowieso al renoveren , alleen nu betaald de verkoper het.

Dit gigantische huis wordt uiteindelijk van ons voor een bedrag waarvoor je in Nederland nog niet eens een fatsoenlijke tweedehandsauto koopt.

Na bijna een jaar van wachten, onderhandelen, papierwerk en onzekerheid ligt de koopakte eindelijk voor ons.

We zetten onze handtekeningen.

Negentig minuten later staan we weer buiten.

Met een enorme sleutelbos in onze handen.

Remco kijkt me aan.

Ik kijk naar het huis boven op de heuvel.

“We zijn nu echt die mensen met een huis in Italië,” zeg ik.

Voor het eerst klinkt die zin niet als een droom.

Maar als werkelijkheid.

We hebben geen idee wat ons te wachten staat.

Terwijl we door het huis lopen, verdwijnt langzaam de roze bril.

We waren verblind door de droom. Door het avontuur, de omvang van het huis en vooral door de absurd lage prijs.

Voor het eerst zien we niet alleen wat het huis ooit kan worden.

We zien ook wat het nu is.

Vierhonderd vierkante meter dat aandacht vraagt.

Vierhonderd vierkante meter vloeren.

Muren.

Daken.

Leidingen.

Ramen.

En iedere vierkante meter gaat geld kosten.

Heel veel geld.

Waarom realiseer ik me dit nú pas?

VOLGENDE WEEK:

Hoe onze sabbatical al na vier uur strandt op de Duitse snelweg.

Een bus vol schemerlampen, een rokende motor en een Italiaans avontuur dat tot stilstand komt voordat het goed en wel is begonnen.

En dat is het ook.

Niet omdat ons leven op dat moment ineens veranderde, maar omdat dit het moment was waarop alles wat al veel langer in ons sluimerde, eindelijk samenkwam.

Alsof je aan de afstemknop van een autoradio draait. Eerst hoor je alleen ruis. Tot er ineens een zender haarscherp binnenkomt. De muziek was er al die tijd al. Je kon haar alleen nog niet ontvangen.

Achteraf lijkt het alsof alles begon met een vakantie in Italië. Met een TE KOOP-bord. Met een glas wijn. Met een gesprek in een vliegtuig.

Maar zo ontstaan veranderingen niet.

Een grote verandering begint zelden op de dag dat je een besluit neemt.

Ze begint veel eerder.

In een verlangen dat langzaam groeit.

In pijn.

In nieuwsgierigheid.

In de sterke behoefte om te blijven groeien en ontwikkelen.

Verandering ontstaat zelden uit comfort.

Ze groeit onzichtbaar, in gedachten die steeds terugkomen. In een verlangen waar je nog geen woorden voor hebt. In een onrust waarvan je niet precies weet waar die vandaan komt.

Alsof je onderbewuste zich al veel langer op een nieuwe frequentie probeert af te stemmen.

En dan gebeurt er iets.

Een ontmoeting.

Een gesprek.

Een plek.

Ineens valt alles samen.

Niet omdat er iets nieuws ontstaat, maar omdat je eindelijk ziet wat er al die tijd al was.

Dit hoofdstuk gaat over dat moment.

Het moment waarop de ontvangst ineens glashelder werd.

Het begin.

“Maak uw gordel vast alstublieft.”

De vriendelijke stem van de stewardess haalt me uit mijn gedachten. Ik klik de gesp dicht en zak nog iets verder weg in de middelste stoel. Geen favoriete plek. Integendeel. De middelste stoel is een garantie dat er altijd wel iemand naast je zit die te breed zit, luid smakt, naar een twijfelachtige deodorant ruikt of beide armleuningen opeist. Vandaag voel ik bovendien de knieën van mijn achterbuurman voortdurend in mijn rug prikken.

De motoren komen op volle kracht terwijl het vliegtuig de startbaan opdraait. Dat moment blijft magisch. De enorme kracht waarmee je tijdens het opstijgen in je stoel wordt gedrukt, voelt voor mij iedere keer opnieuw alsof alles even mogelijk is.

Het is 3 januari.

De feestdagen liggen achter ons. Het toestel zit tot de laatste stoel vol. Iedereen lijkt moe, tevreden en tegelijkertijd opgelucht dat een nieuw jaar is begonnen. Alsof er ergens boven de wolken een onbeschreven hoofdstuk wacht.

Ook wij komen terug van een paar dagen Italië.

Een reis die eigenlijk bedoeld was als een korte vakantie.

Achteraf bleek het de eerste bladzijde van een totaal nieuw leven.

Terwijl Malpensa langzaam onder ons verdwijnt, tik ik Remco op zijn schouder.

Hij reageert nauwelijks. Zijn blik blijft naar buiten gericht.

“Rem...”

Langzaam draait hij zich om.

“Weet je... volgens mij staan we op een kruispunt.”

Hij kijkt me vragend aan.

“Kruispunt?”

Twee maanden daarvoor zaten we nog gewoon aan de keukentafel bij onze vrienden Iwan en Jacco.

Hun huis is zo’n plek waarvan je denkt dat hij alleen in films bestaat. Een robuste nostalgische boerderij keuken. Er is altijd eten. Er wordt altijd gelachen. Voor iedereen is een stoel, een glas wijn en een luisterend oor.

Die avond zitten we met een glas wijn aan hun grote houten keukentafel. Buiten tikt de regen tegen de ramen. Binnen knispert de haard.

Het voelt bijna alsof we een tekening van Anton Pieck zijn binnengelopen.

Ik neem een slok wijn.

“Deze hebben we in Italië gekocht,” zegt Iwan zichtbaar trots.

Nog voordat mijn glas leeg is, vertelt hij over het dorp waar zij twee huizen hebben gekocht. Over de rust. De natuur. De plannen voor een camping. En vooral over alle mogelijkheden die hij daar ziet.

Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk.

“Waarom gaan jullie niet mee met de feestdagen?” vraagt hij bijna achteloos.

Remco en ik kijken elkaar aan.

We hoeven er nauwelijks over na te denken.

Na twee jaar waarin corona ons leven had teruggebracht tot werken, wachten en opnieuw wachten, voelt alleen het idee al als een avontuur.

Nog geen tien minuten later boeken we de tickets.

“We gaan naar Italië.”

We zeggen het alsof twee kinderen horen dat ze op schoolreis mogen.

Grappig genoeg had ik op dat moment helemaal niet zoveel met Italië.

Twintig jaar eerder was ik er één keer geweest.

Van die reis zijn me eigenlijk maar twee dingen bijgebleven.

De verzengende hitte, waardoor ik serieus dacht dat de wieltjes van mijn koffer op het asfalt aan het smelten waren.

En een persoon die op een plein in Milaan, volledig uit het niets, een compliment maakte over mijn voeten.

Nog steeds een van de vreemdste complimenten die ik ooit heb gekregen.

Op de een of andere manier was dát jarenlang mijn beeld van Italië. Smeltende koffers en voeten liefhebbers.

De dagen vliegen voorbij.

En dan is het eindelijk zover.

29 december.

Terwijl we op de taxi wachten die ons naar Schiphol brengt, zie ik de buren een TE KOOP-bord in hun tuin plaatsen.

Ik open Funda en zie wat ze vragen.

‘Ons huis is groter, authentieker en net van onder tot boven gerenoveerd,’ zeg ik tegen Remco.

Op dat moment betekent het niet meer dan fantaseren over wat ons huis misschien waard zou zijn.

Pas een paar dagen later zal blijken dat juist in dit onschuldige moment een heel ander idee ontstaat.

Iwan en Jacco zijn al vooruitgereden. Remco en ik volgen later die dag. Terwijl we over de Italiaanse snelweg rijden, stuur ik een bericht.

“Nog tien minuten.”

Ik ben ongeduldig.

Niet alleen omdat ik onze vrienden weer zie.

Maar ook omdat ik eindelijk wil ontdekken hoe die plek eruitziet waar ik de afgelopen maanden zoveel verhalen over heb gehoord.

Buiten is het inmiddels donker.

De navigatie verlicht het dashboard met een zachte blauwe gloed. Op de radio klinkt een Italiaanse presentator die met een enthousiasme praat waar ik nog geen woord van begrijp.

Remco rijdt.

Ik kijk.

Tenminste... ik probeer iets te zien.

Maar buiten is nauwelijks meer dan zwart.

Af en toe verschijnt ergens een lichtje.

Heel even tekent zich de contour van een huis af.

Dan weer niets.

We slaan een smalle weg in.

Omhoog.

Nog een bocht.

Nog iets verder omhoog.

Plots verschijnt een verlichte kerk.

Weer een bocht.

Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn geduld. Ik plak mijn gezicht bijna tegen het autoraam.

“Zijn we er al?”

Nog honderd meter.

Vijftig.

De auto stopt.

Nog voordat Remco de motor heeft uitgezet, spring ik naar buiten.

Daar staan Iwan en Jacco.

Deze omhelzing voelt als een klein feest.

De volgende ochtend word ik wakker van de winterzon.

Een paar tellen weet ik niet waar ik ben.

Ik zie mijn voeten onder het laken uitsteken, en dan herinner ik het me.

Italië.

Voorzichtig stap ik uit bed.

Remco slaapt nog.

Ik loop direct naar het raam.

Bijna kinderlijk nieuwsgierig.

En dan zie ik het.

Het terras.

Het zwembad.

Olijfbomen.

En daarachter...

Heuvels.

Eindeloos veel heuvels.

Ze golven over elkaar heen alsof iemand een groen dekbed over het landschap heeft uitgespreid.

Ik blijf minutenlang staan.

Niet omdat het spectaculair is.

Maar omdat het zacht is.

Alles lijkt hier zachter.

Het licht.

De kleuren.

De stilte.

Misschien ook wel mijn gedachten.

De dagen daarna wandelen we uren.

We drinken wijn bij het haardvuur.

We praten over het leven.

Over werk.

Over dromen.

En natuurlijk over Italië.

Iwan neemt ons mee in zijn plannen.

Hoe de verhuur werkt.

Wat gasten zoeken.

Hoeveel weken de huizen bezet zijn.

Welke fouten hij heeft gemaakt.

Welke keuzes juist goed uitpakten.

Remco en ik luisteren aandachtig.

Niet omdat we zelf plannen hebben.

Maar omdat goede verhalen altijd inspireren.

Tenminste...

Dat houd ik mezelf voor.

Toch merk ik dat er iets gebeurt.

De informatie blijft hangen. Ze krijgen energie.

Niet als cijfers.

Maar als mogelijkheden.

Voor het eerst stel ik mezelf een vraag die ik jarenlang niet heb durven stellen.

Hoe ziet vrijheid er eigenlijk uit?

Is dat een hoger salaris?

Een grotere auto?

Een mooier huis?

Of is vrijheid misschien iets heel anders?

Dat je op maandagochtend wakker wordt en voelt dat je leeft.

Dat je keuzes maakt omdat ze bij je passen.

Niet omdat de hypotheek betaald moet worden.

Of omdat je carrière nu eenmaal een bepaalde richting heeft gekregen.

Later is nu.

Die zin blijft zich in mijn hoofd herhalen.

Later is nu.

Vanaf het moment dat we het TE KOOP-bord bij de buren zien. Vanaf het moment dat, tussen een glas Italiaanse wijn en een wandeling door de wijngaarden, een klein zaadje wordt geplant.

Een zaadje dat in een vruchtbare bodem valt.

Na een paar dagen nemen we afscheid.

Ik kijk nog één keer om.

Naar het huis.

Naar de heuvels.

Naar het dorp dat in een paar dagen tijd verrassend vertrouwd is gaan voelen.

Ik weet alleen nog niet waarom.

Remco rijdt richting Malpensa.

Ik kijk zwijgend uit het raam.

De omgeving glijdt langzaam aan ons voorbij.

Wijngaarden.

Kleine dorpen.

Verlaten boerderijen.

En ergens onderweg begint er iets te verschuiven.

Het verhaal van Iwan.

Ons huis in Alkmaar.

Mijn werk.

De overwaarde van de huizenmarkt.

De vrijheid waar ik al zo lang naar verlang.

Losse gedachten die elkaar ineens lijken te vinden.

Nog voordat ik begrijp wat er gebeurt, voel ik dat er iets in beweging is gekomen.

Even later zitten we weer in het vliegtuig.

De stewardess vraagt vriendelijk of iedereen de gordel wil vastmaken.

De motoren komen op volle kracht.

Terwijl we opstijgen, kijk ik naar Remco.

Hij geniet zoals altijd van het uitzicht.

Ik tik hem op zijn schouder.

‘Rem...’

Hij draait zich om.

‘Weet je... volgens mij staan we op een kruispunt.’

Hij kijkt me vragend aan.

‘Kruispunt?’

‘Ja.’

Terwijl ik praat, merk ik dat de gedachte zich pas echt vormt.

‘Gaan we de rest van ons leven werken voor ons huis in Alkmaar...

...of laten we ons huis straks voor óns werken?’

Hij blijft stil.

Ik overval hem compleet.

Dat doe ik wel vaker.

Ik ben degene die in het zwembad springt zodra iets goed voelt.

Remco onderzoekt eerst of er überhaupt water in het zwembad zit.

Misschien is dat wel precies waarom het tussen ons werkt.

‘Stel je eens voor dat we ons huis verkopen. Dat we met de overwaarde, schulden vrij een vakantievilla in Italië kopen. Dat die villa straks ons inkomen verdient. En dat wij eindelijk wat meer vrijheid krijgen.’

Ik hoor mezelf praten.

Steeds enthousiaster.

Remco luistert.

Ik zie dat hij mijn gedachten probeert te volgen.

Ik ken hem.

Hij kent mij.

Daarom zeg ik iets wat misschien nog belangrijker is dan het plan zelf.

‘Luister... dit mag nooit tussen ons in komen te staan.’

‘Als jij dit niet wilt, doen we het niet.’

Ik meen ieder woord.

‘Neem er rustig de tijd voor.’

‘Denk erover na.’

‘Alle antwoorden zijn goed.’

‘Gaan we voor avontuur...

...of blijven we doen wat we nu doen?’

Hij knikt.

Meer niet.

Dat is genoeg.

Sommige antwoorden hoeven niet meteen gegeven te worden.

Sommige ideeën hebben tijd nodig om te landen.

Ik kijk uit het raam.

Onder ons verdwijnen de Alpen langzaam onder een deken van wolken.

Ik heb geen idee wat ons te wachten staat.

Ik weet alleen dat er onderweg naar huis iets is veranderd.

Nog geen twee weken later kwam het antwoord.

En vanaf dat moment was er geen weg meer terug.

Tot nu toe deelde ik hier losse momenten.

Kleine observaties.
Verhalen vanaf een Italiaanse heuvel.
Momenten die me raakten.

Maar hoe langer ik schreef, hoe duidelijker het werd dat al die momenten onderdeel zijn van één veel groter verhaal.

Want een ingrijpende verandering ontstaat nooit zomaar.

Lang voordat we onze spullen inpakten, was er al iets in beweging.

Vanaf vandaag vertel ik het verhaal vanaf het begin.

Niet langer als losse observaties, maar als één chronologische reis. Van de eerste gedachte aan een ander leven, via grote keuzes en onverwachte wendingen, tot een vervallen wijnhuis op een Italiaanse heuvel… en alles wat daarna volgde.

En dat verhaal begint op een bijna symbolisch moment.

Op een ochtend waarop een Nederlandse televisieploeg onze Italiaanse heuvel oprijdt.

Het is het moment waarop mijn oude en mijn nieuwe leven elkaar heel even ontmoeten.

Vijfentwintig jaar lang stond ik achter de camera.

Vandaag sta ik ervoor.

Alsof mijn oude leven nog één keer langskomt voordat het definitief afscheid neemt.

Misschien is dat wel hoe iedere grote verandering begint. Niet op de dag dat je vertrekt, maar op het moment dat je beseft dat teruggaan geen optie meer is.

Daar begint dit verhaal. DE PROLOOG

“Ze komen eraan. Nog tien seconden!”

De stem van de regisseur waait vanaf de straat naar ons terras.

Remco en ik staan zwijgend achter het natuurstenen keukeneiland dat pas een paar dagen geleden is geplaatst. Zojuist heeft iemand een microfoontje onder mijn trui geschoven. We kijken naar buiten, gespannener dan we willen toegeven.

Onze eerste gasten arriveren.

Niet alleen.

Ze worden gevolgd door een vijfkoppige televisieploeg.

We lijken op twee opgejaagde dieren die ieder moment een roedel wilde zwijnen verwachten.

Nog geen minuut later staan ze op ons terras.

Een Nederlandse realityserie.

De familie Meiland.

Miljoenen kijkers.

Camera’s die alles vastleggen. Niet alleen ons, maar ook het huis waar we de afgelopen anderhalf jaar alles voor hebben gegeven. En de kijker gaat er iets van vinden.

Precies zoals ik vroeger zelf televisie keek.

Of beter gezegd: maakte.

Vijfentwintig jaar werkte ik in die wereld.

Ik was degene die “AKTIE!” riep.

Ik ontwikkelde programma’s, zocht hoofdpersonen, deed regie en stelde mensen gerust voordat de camera ging lopen.

“Na vijf minuten merk je die camera niet eens meer.”

Ik heb die zin honderden keren uitgesproken.

Pas vandaag ontdek ik hoe weinig ik ervan begreep.

Vandaag sta ik zelf vóór de camera.

Niet langer degene die bepaalt welk verhaal wordt verteld, maar degene die zijn verhaal uit handen geeft.

Welke blik kiezen ze straks?

Welke stilte?

Welke verspreking?

Welke versie van mij belandt uiteindelijk in de montage?

Dat voelt ongemakkelijk.

Niet omdat ik camera’s niet ken.

Maar juist omdat ik ze zo goed ken.

Ik weet hoe een verhaal ontstaat.

En vanaf dit moment heb ik daar geen enkele invloed meer op.

Twee maanden eerder ontvang ik een bericht van een oud-collega via Instagram.

“Heb je deze week tijd om te bellen? We maken een nieuw seizoen met de familie Meiland. Ik hoorde waar jullie wonen. Zou het leuk zijn als we langskomen?”

Die zag ik niet aankomen. Maar de symboliek van de vraag ontgaat me niet. Ik zie het als een mooie introductie van ons harde werk. We zeggen JA.

Anderhalf jaar eerder kochten Remco en ik een vervallen wijnhuis op een Italiaanse heuvel.

Een huis waar de tijd al jaren had stilgestaan.

Sindsdien draait ons leven om stof, puin, keuzes, vakmensen, teleurstellingen en kleine overwinningen.

We leven letterlijk ín de renovatie.

En we zijn trots.

Niet omdat alles perfect is geworden.

Maar omdat we bijna niet meer weten hoe ons leven eruitzag vóór dit huis.

Juist daarom voelt het vreemd dat mijn oude leven ineens weer aanklopt.

Twee jaar geleden besloot ik de televisiewereld achter me te laten.

Na vijfentwintig jaar was het mooi geweest.

Ik had prachtige programma’s gemaakt, bijzondere mensen ontmoet en verhalen mogen vertellen.

Maar ergens onderweg voelde ik dat ik zelf steeds verder uit beeld verdween.

Ik wilde iets maken dat niet na een uitzending weer verdween.

Iets van mezelf.

Iets dat bleef staan.

Een huis.

Een plek.

Een leven.

Dus trok ik de deur achter de televisiewereld dicht.

Tenminste...

Dat dacht ik.

Want juist nu de renovatie haar voltooiing nadert, staat diezelfde wereld ineens weer voor onze deur.

Buiten wordt nog volop gewerkt.

De tuin is nog een bouwplaats. Kabels steken uit de grond. Gereedschap ligt verspreid tussen hopen aarde en stenen.

De eindredacteur vindt het prachtig.

“Dat geeft juist een authentieke sfeer.”

De dagen voor de opnames hangt er een dikke laag mist over onze heuvel.

Normaal kijken we vanaf het terras uit over een golvend landschap van wijngaarden en cipressen. Nu reikt ons uitzicht nog geen vijf meter ver.

Alsof Italië besloten heeft zijn mooiste geheim juist vandaag verborgen te houden.

Ik controleer de weersverwachting vaker dan gezond is.

Alsof ik daarmee invloed kan uitoefenen op de zon.

Juist vandaag wil je dat alles klopt.

Je kunt tenslotte maar één keer een eerste indruk maken.

Een uur voordat de televisieploeg arriveert gebeurt er iets wonderlijks.

De zon wint.

Langzaam scheurt het witte gordijn open en verschijnen de heuvels, alsof iemand voorzichtig een schilderij onthult.

Binnen een half uur baadt het landschap in warm winterlicht.

Ik kijk naar buiten en moet glimlachen.

Zelfs als je niet gelooft in hogere machten, zijn er momenten waarop je denkt dat daarboven toch iemand zachtjes met je meeloopt.

Binnen ziet het huis eruit alsof er nooit iemand heeft gewoond.

Of misschien beter gezegd: alsof niemand het ooit nog mag aanraken.

De afgelopen dagen ben ik veranderd in een schoonmaakmaniac.

Iedere ochtend begin ik opnieuw.

Dweilen.

Stofzuigen.

Ramen.

Nog een keer stofzuigen.

Ik heb werkelijk iedere vierkante meter van de villa aangeraakt. Met 370 vierkante meter aan vloeren vind ik dat eerlijk gezegd een prestatie die niet zou misstaan in het Guinness Book of Records.

Maar ik kan niet stoppen.

Pas wanneer ik de eerste stemmen buiten hoor, besef ik dat ik niets meer kan doen.

Ze zijn er.

En vreemd genoeg geeft me dat rust.

Niet omdat de spanning weg is.

Maar omdat ik niets meer kan veranderen.

Schoner dan dit gaat het niet worden, het is nu wat het is.

Of misschien beter gezegd: vanaf vandaag is het niet meer alleen van ons.

Dat klinkt misschien overdreven.

Maar zo voelt het wel.

Alsof je een kind voor het eerst alleen naar school ziet fietsen.

Je weet dat het de bedoeling is.

En toch hoop je stiekem dat het nog heel even omkijkt.

Ik trek automatisch de trui van Remco recht.

Niet omdat hij scheef zit.

Ik heb dat de afgelopen vijf minuten al drie keer gedaan.

Het is mijn manier om te zeggen dat we dit samen doen.

Hij kijkt me aan.

Zo’n blik waarvoor je geen woorden nodig hebt.

Een blik die zich misschien nog het best laat vertalen als:

Waar zijn we in hemelsnaam aan begonnen?

Ik haal diep adem.

“Dit is leuk,” fluister ik tegen mezelf.

“Dit is goed.”

Ik geloof er nog niet helemaal in.

Maar het helpt.

Dan hoor ik stappen op de trap.

Een portier slaat dicht.

Stemmen.

Gelach.

En ergens buiten roept iemand:

“Camera loopt!”

Mijn hart slaat een slag over.

Daar zijn ze.

Niet alleen onze eerste gasten.

Maar ook mijn oude leven.

Ik voel ineens hoe kwetsbaar dit moment eigenlijk is.

Alles waar we de afgelopen anderhalf jaar voor hebben geleefd, staat op het punt zichtbaar te worden voor een groot publiek.

Iedere keuze.

Iedere fout.

Iedere droom.

Het huis voelt ineens als een verlengstuk van mezelf.

Alsof de camera niet alleen de villa filmt, maar dwars door de muren heen ook mij probeert vast te leggen.

Dan klinkt een bekende stem vanaf het terras.

“Hallóó!”

We kijken elkaar nog één keer aan.

Ik knik.

Remco knikt terug.

Ik open de deuren.

Op hetzelfde moment stappen de familie Meiland én mijn oude leven Villa Eleonora binnen.

Daar staan ze.

En vreemd genoeg verdwijnt op datzelfde moment alle spanning.

Ze lopen niet als televisiepersoonlijkheden ons huis binnen.

Ze lopen binnen als gasten.

Nieuwsgierig.

Warm.

Oprecht enthousiast.

Binnen een paar minuten praten we niet meer over camera’s, maar over natuursteen, oude balken, het uitzicht, Italiaanse aannemers en de vraag die we die middag misschien wel twintig keer zouden horen.

“Hoe hebben jullie dit in vredesnaam voor elkaar gekregen?”

En dan gebeurt iets waarvan ik altijd had gezegd dat het zou gebeuren, maar wat ik zelf nog nooit had ervaren.

De camera verdwijnt.

Niet letterlijk.

Hij staat er nog steeds.

Maar hij verandert van een dreigend object in een stille getuige.

Ik vergeet dat hij draait.

Ik vergeet dat straks heel veel mensen meekijken.

Ik ben gewoon thuis.

Misschien is dat wel het grootste compliment dat je een huis kunt geven.

Dat het je zelfs een televisiecamera laat vergeten.

Terwijl we samen over het terras lopen, kijk ik heel even om me heen.

Naar Remco.

Naar de heuvels.

Naar het huis dat achttien maanden eerder nog nauwelijks overeind stond.

En ineens weet ik het zeker.

We hebben niet alleen een huis gerestaureerd.

We hebben een nieuw leven gebouwd.

Volgende week gaan we in hoofstuk 1 terug naar de eerste grote keuze. De dag waarop we 'ja' zeiden tegen een droom, zonder te weten hoeveel we ervoor zouden moeten opgeven.

Maar ergens onderweg merkte ik dat mijn geduld langzaam begon op te raken.

Misschien begon dat vandaag wel met één simpel vraagteken.

Geïrriteerd druk ik op send.

Bericht:

?

Een reactie op een bericht dat ik gisteren stuurde met de vraag waarom hij zaterdag niet is komen opdagen, terwijl hij dat had beloofd. Vierentwintig uur later nog steeds geen antwoord.

Dat vraagteken is passief-agressief. Dat weet ik zelf ook.

Maar na twee jaar renoveren begin ik langzaam allergisch te worden voor het nonchalante gedrag van sommige mensen met wie we werken. Afspraken die verdampen. Beloftes die ineens vergeten blijken. En vooral: het structureel ontwijken van verantwoordelijkheid.

Vandaag besluit ik daarom niet eens meer mijn best te doen om aardig gevonden te worden.

Na twee jaar steeds mijn eigen grenzen oprekken van wat ik acceptabel vind, is het klaar.

Ik kom afspraken na. Ik ben bereikbaar. Ik ben flexibel. Ik betaal facturen ruim vóór de uiterste vervaldatum. Aan mijn kant is alles op orde. Moet een afspraak worden verzet? Prima. Maar communiceer dan tenminste.

Vanaf vandaag bestaat Stephan 2.0.

Geen uitgebreide openingszinnen meer. Geen complimenten vooraf. Geen foto’s meesturen van hoe mooi het werk uiteindelijk is geworden. Geen please like me-houding meer.

Dat station zijn we gepasseerd.

Nu zijn zij aan zet.

Samenwerken heeft hier altijd gevoeld als een breekbaar proces. Je jongleert met grote beslissingen, flinke budgetten en hoge verwachtingen binnen een gigantisch project. En dat terwijl je ook nog eens navigeert tussen twee culturen. Niets gaat vanzelf als de belangen groot zijn. Je staat voortdurend aan en voor je het weet worden je eigen grenzen steeds een beetje verder opgerekt om dit soms fragile proces van renoveren in een ander land maar nergens te verstoren.

Het helpt niet dat het maandag is. Dat ik een druk weekend achter de rug heb. Dat mijn irritatie vandaag gevaarlijk dicht onder de oppervlakte ligt. Ik heb weinig nodig om de handrem los te gooien.

Het ingewikkelde is: alles is al betaald. De werkzaamheden zijn afgerond. Mijn deel van het verhaal - vertrouwen geven, facturen betalen, geduldig blijven - heb ik gedaan.

Maar een jaar later staan er nog steeds allerlei punten open.

En vandaag ga ik daar met een bezem doorheen.

Ik loop naar het bankje aan de straat voor ons huis en open mijn lijst.

De eerste krijgt een vraagteken.

De persoon die nu niet meer reageert, is dezelfde aan wie ik vorig jaar nog vertelde hoe prettig het was om met hem samen te werken. Dat hij altijd zijn afspraken nakwam en duidelijk communiceert. Het voelde als een verademing.

Blijkbaar was ook dat maar tijdelijk.

Daarna is onze geometra aan de beurt. Een man die het tot kunst heeft verheven om overal omheen te praten. Aan het begin van een gesprek lijkt alles glashelder. Aan het einde weet ik vaak niet meer waar het oorspronkelijk over ging. Concrete afspraken verdwijnen onderweg in een wolk van woorden. Daarna blijft het stil en moet ik een week later opnieuw vragen hoe het ervoor staat.

Daarom stuur ik tegenwoordig alleen nog korte, puntsgewijze berichten.

Niet dat het veel helpt.

Hij reageert steevast alleen op de punten die hem uitkomen.

Mijn vraag waarom de motor van het zwembad tien centimeter boven het houten dek uitsteekt, terwijl ik expliciet had gevraagd dat dit niet zou gebeuren, blijft volledig onbeantwoord.

Frustrerend.

Het zwembad zelf is inmiddels ook een indrukwekkend dossier geworden.

Iedere vraag wordt beantwoord met dezelfde reflex: dat alles wat niet goed is de schuld is van de aannemer die ruim een jaar geleden is ontslagen.

Mijn antwoord kan ik inmiddels kopiëren en plakken.

Dat weet ik.

Ik weet dat het zijn schuld is.

Maar ik wil hem hier niet meer op het terrein hebben. Ik wil hem eigenlijk nooit meer zien. En bovendien betwijfel ik sterk of hij überhaupt verantwoordelijkheid zou nemen.

We zijn destijds nogal rommelig uit elkaar gegaan. Ik heb hem uiteindelijk via WhatsApp laten weten dat hij zijn spullen kon ophalen en niet meer terug hoefde te komen. Alsof je een relatie van drie maanden beëindigt: conflictvermijdend, vooral geen zin meer om elkaar onder ogen te komen.

Maar ik wil dóór.

Een jaar lang blijven herhalen wiens schuld het is, lost niets op. Vertel me gewoon wat er moet gebeuren. Of wie ik moet bellen. Ik wil het afronden.

Dus stuur ik ook hem een bericht.

Ga je nog actie ondernemen of is het handiger als ik het bij mijn advocaat neerleg?

Niet aardig.

Niet begripvol.

Niet wie ik graag wil zijn.

Maar langzaam begint het te voelen alsof dit de enige taal is waarin nog beweging ontstaat. Het woord advocaat is de magische sleutel in elke Italiaanse discussie.

Ik werk mijn lijst verder af.

En hoe verder ik kom, hoe meer ik me afvraag waarom ik degene ben die overal achteraan moet blijven lopen. Het verzwaart mij.

Het staat zo ver af van wie ik zelf ben.

Ik zou het verschrikkelijk vinden als iemand mij zulke berichten moest sturen. Daarom probeer ik altijd duidelijk te communiceren, afspraken na te komen en te laten weten als iets niet lukt.

Maar blijkbaar werkt dat niet voor iedereen.

Nog voordat de laatste op mijn lijst aan de beurt is, hoor ik een ping.

Een antwoord op het vraagteken.

“Ik was druk en toen ik vrij was regende het.”

Geen sorry.

Geen uitleg.

Geen erkenning dat hij zaterdag had beloofd te komen.

Alleen regen.

Ik typ dat hij zaterdag had beloofd te komen. Dat de zon toen gewoon scheen. Dat dit complete onzin is.

Mijn vingers blijven boven het scherm hangen.

Ik verwijder het bericht.

In plaats daarvan stuur ik een duimpje omhoog.

De digitale versie van een dichtgeslagen deur.

Twee jaar geleden had ik me daar schuldig over gevoeld.

Vandaag voel ik vooral opluchting.

Misschien is dat wel wat zo’n renovatie met je doet.

Niet dat je harder wordt.

Maar dat je eindelijk leert dat vriendelijk zijn iets heel anders is dan alles accepteren.

Achter mij hoor ik een inmiddels vertrouwd geluid.

Ik probeer er niet op te reageren. Niet omdat het me niets doet, maar omdat ik inmiddels weet dat iedere reactie alleen maar nieuwe brandstof is. De buurman lijkt er energie van te krijgen. Alsof aandacht aandacht is, in welke vorm dan ook.

Ongeduldig zoek ik in mijn tas naar de sleutels van de voordeur. Op de een of andere manier weten ze zich altijd te verstoppen in een hoekje.

In de weerspiegeling van het raam zie ik hem achter mij staan.

Hij steekt zijn middelvinger op.

En tegelijkertijd zijn tong uit.

Een volwassen man van middelbare leeftijd die zijn tong naar mij uitsteekt.

De situatie heeft iets absurds. Ik wil naar binnen, want het stopt pas als ik de deur achter mij sluit.

Eindelijk voel ik de sleutelbos. Vandaag ligt hij verstopt achter het pakje partysigaretten dat standaard in mijn tas zit. Voor die momenten waarop er onverwacht wijn wordt gedronken en ik mezelf niet opnieuw wil afvragen bij wie ik nu weer een sigaret moet vragen.

Opnieuw hoor ik het geluid van iemand die zijn tong uitsteekt, nu begeleid door een stroom Italiaanse scheldwoorden die hij binnensmonds naar buiten werkt.

Het voelt alsof het weer 1984 is en ik op het schoolplein sta. Alsof ik de pesters probeer te negeren in de hoop dat ze een ander slachtoffer vinden, zodat ze me later niet staan op te wachten bij het fietsenhok.

Alleen ga ik nu niet naar huis op mijn fiets.

De voordeur zwaait open en ik glip naar binnen. Naar ons kleine Italiaanse huisje, iets verderop dan de villa.

Rust.

Voor zolang het duurt.

Binnen is het heerlijk koel. Ik struikel bijna over de poes van de buren, die ongemerkt mee naar binnen is geglipt en inmiddels languit op de stenen vloer ligt.

Terwijl ik haar in het Nederlands duidelijk maak dat midden in de gang gaan liggen er nog eens voor gaat zorgen dat ik een keer over haar val, kijkt ze me aan met een blik van: ik doe wat ik wil, want ik ben fluffy en knap en geef me nu mijn brokjes. Kip graag. Bedankt.

Lang heb ik een grote empathie voor de buurman gevoeld. Heb me vaak proberen in te denken hoe het voor hem is om als homoseksuele man te leven in een klein katholiek dorp dat, zeker onder de mannen, behoorlijk conservatief kan zijn. Het moet eenzaam voor hem zijn geweest. Hij moet zich vaak niet begrepen hebben gevoeld. Dagenlang zit hij binnen. Er komt naast de zorg bijna nooit bezoek.

Heeft het dorp hem zo gemaakt?

Of was hij altijd al zo?

Die vraag heeft me lang beziggehouden.

Tot op zekere hoogte kon ik me met zijn verhaal identificeren. Ook ik groeide op in een klein dorp , die van mij ligt in Friesland. Ook ik weet hoe een omgeving je kan vormen.

Wat de situatie met de buurman zo vreemd maakt, is dat zij het tegenovergestelde is van hoe alles begon.

Toen we net in het dorp kwamen wonen, leek hij geen genoeg te kunnen krijgen van mijn aanwezigheid. Hij floot me na. Zijn blik volgde me wanneer ik voorbijliep. Hij zwaaide enthousiast. Soms stond er ineens een fles wijn voor de deur.

Alsof hij zich weer gezien voelde.

Ik liet het langs me heen gaan. Dacht er verder niet zoveel van.

Opvallend genoeg werd hij altijd actiever wanneer Remco naar Nederland ging. Hij leek precies te weten wanneer hij er niet was.

Op een avond toen Remco weg was, vlak voordat ik naar bed ging, voelde ik dat er buiten iets naar mij keek.

Ik zag niets.

Toch wist ik het zeker.

Bijzonder eigenlijk hoe dat werkt. Dat je iets voelt voordat je het ziet. Instinctief. Bijna dierlijk.

Ik drukte mijn neus tegen het raam om beter naar buiten te kunnen kijken.

Het leek een scène uit een film.

Daar stond hij.

Onder een lantaarnpaal.

Het licht glom op zijn kale hoofd. Zijn armen waren over elkaar geslagen. Zijn blik strak gericht op mijn slaapkamer.

Hij kon alles zien. Buiten was het donker. Binnen brandden alle lampen.

Hij bleef gewoon staan, ook toen hij merkte dat ik hem had gezien.

Vijf minuten later werd er hard op de deur geklopt.

Ik deed het licht uit.

In het buurman-dossier in mijn hoofd noteerde ik die avond slechts één woord.

Opmerkelijk.

Hij heeft een rijke geschiedenis in het dorp en iedereen heeft inmiddels wel een anekdote over een aanvaring met hem. In een dorp waar hij door bijna niemand werd omarmd, probeerde ik juist het tegenovergestelde te doen.

Ik nam stroopwafels voor hem mee wanneer ik terugkwam uit Nederland.

Hij werd uitgenodigd voor ieder feestje dat we gaven.

Niet dat hij ooit kwam.

Maar de uitnodiging kreeg hij altijd.

Ik weet niet wat dat bij hem heeft losgemaakt.

Hij lag slecht in het dorp. Iedereen leek een hekel aan hem te hebben.

Ik begreep dat niet.

Lange tijd zag ik het bijna als mijn taak hem te verdedigen.

Misschien weet hij niet beter en misschien is het wel jullie schuld dat hij zo is geworden, dacht ik.

“Je komt er nog wel achter,” zeiden mensen dan.

Ik vond hen vooral hard.

Nu denk ik soms dat zij iets zagen wat ik nog niet zag.

Ook nu blijft hij mij opzoeken.

Alleen is de aandacht inmiddels van kleur veranderd.

Alsof hij het ruikt wanneer ik buiten ben.

Soms zit ik nog geen seconde met een kop koffie op het terras of ik hoor zijn deur alweer.

Klik.

Klik.

Klik.

Acht keer draait het slot voordat de deur zich opent.

Ik ken het ritme inmiddels uit mijn hoofd.

Het is de soundtrack van de zomer geworden.

Vaak draagt hij niet meer dan iets wat ooit een korte broek moet zijn geweest. Het hangt flodderig om zijn grote lijf. Daaronder een paar kleine slofjes.

Tegenwoordig leunt hij over zijn hek en begint te roepen.

Soms naar mij.

Soms naar iedereen.

En als hij er echt zin in heeft, gaat hij bij alle buren aanbellen.

Stuk voor stuk.

Hij blijft net zolang op de bel drukken tot iemand opendoet.

Wat volgt is meestal een lang verhaal over mij.

Over die Nederlander.

Wat hij ermee wil bereiken weet ik niet.

Maar het voelt zelden vriendelijk.

Later zeggen de buren dat ik het moet laten gaan.

Dat het de zomer is.

Dat hij daar last van heeft.

De zomer maakt hem gek.

Het is voor de omgeving blijkbaar net zo vanzelfsprekend als de seizoenen.

Straks gaat het wel weer over, zeggen ze.

Of hij vindt een ander slachtoffer.

Ik vraag me af of dat werkelijk geruststellend bedoeld is.

Laatst stond ik de planten water te geven toen ik alweer het bekende klik-klik-klik hoorde.

De zware sloten gingen van zijn kleine deur alsof het een goed bewaakt bankgebouw was.

Weer begon hij te schelden.

Nu zelfs met doodsverwensingen.

Mijn begrip is groot, maar daar trek ik een grens.

Geen idee wat ik doe dat hem zo van streek maakt.

Blijkbaar vinden anderen dat minder bijzonder dan ik.

“Je komt zeker voor de buurman?”

De stem komt van een opvallend vriendelijke Italiaanse politieman wanneer ik het bureau binnenloop om melding te maken van het intimiderende gedrag. Ik weet niet waar dit eindigt en wil vooral dat het ergens staat genoteerd.

“Hij belde over jou.”

Ik moet lachen.

Niet omdat het grappig is.

Maar omdat het absurd is.

Wat kan hij mogelijk over mij vertellen?

Ik praat niet met hem.

Ik kijk hem niet aan.

Ik ga naar binnen wanneer hij naar buiten komt.

“Hij heeft ook de burgemeester gebeld,” zegt de agent. “Met het nodige schelden.”

Ik knik.

Dat verbaast me niets meer.

De agent leunt achterover.

“We weten wat voor persoon het is,” zegt hij. “Je bent niet de eerste. Hij staat hier scherp op de radar.”

Voor het eerst in lange tijd voel ik iets wat op opluchting lijkt.

Niet omdat het probleem is opgelost.

Maar omdat iemand eindelijk hardop zegt wat iedereen in het dorp al jaren lijkt te weten.

Ik praat niet met hem.

Ik kijk hem niet aan.

Ik ga naar binnen wanneer hij naar buiten komt.

En misschien is dat juist wat hij niet begrijpt.

Dat er niets meer te halen valt.

Geen ruzie.

Geen woorden.

Geen blik.

Alleen een deur die zacht achter mij dichtvalt.

En daarachter:

rust.

Voor zolang het duurt.

Ik opende een e-mail met foto’s voor onze website en bleef hangen bij één beeld.

Niet vanwege hoe we eruitzagen, maar vanwege wat ik erin terugzag.

Het internet is loom vandaag.

Alsof het zich iets aantrekt van de zon en de warmte. Langzaam laadt de e-mail waar ik al een paar dagen op wacht.

Ik kijk naar mijn laptop en bedenk dat ik hem ook weer eens zou moeten stofzuigen.

Overal kruimels, vette vegen en poezenharen.

Van die dingen die je jezelf al maanden belooft te doen en vervolgens nooit doet.

De laadbalk trekt nog één laatste sprint, alsof hij wil zeggen: doe niet zo ongeduldig.

En dan verschijnt het resultaat op mijn scherm.

Foto’s van Remco en mij.

Wij op het terras.

Wij op de trap naar het zwembad.

Wij kijkend in de verte alsof we iets belangrijks overdenken.

Wij in poses waarvan we op dat moment dachten dat ze vast heel natuurlijk waren.

Maar één foto springt eruit.

De foto waarop we niet nadenken.

Geen houding.

Geen plan.

Geen bewustzijn van een camera.

Gewoon ontspannen.

Vrolijk.

Onszelf.

Een klein wonder eigenlijk.

Zodra iemand het woord foto uitspreekt, gebeurt er namelijk iets vreemds met mij. Spieren spannen zich aan waarvan ik het bestaan niet kende. Mijn ogen gaan zo ver open dat het lijkt alsof ik een seconde later word aangereden.

Vaak heb ik het gevoel dat ik eruitzie als iemand die per ongeluk in de verkeerde scène is beland.

Remco heeft dat probleem niet.

Elke foto van hem is goed.

Dat voelt oneerlijk, omdat ik er naast hem steevast uitzie als het idiote broertje dat ook per se mee op de foto wilde.

De foto’s zijn bedoeld voor de website.

Daar vertellen we iets over onszelf, over het huis en over wat we belangrijk vinden. Dan is het leuk als daar ook een actuele foto bij staat.

Toch voelt deze foto anders.

Alsof hij meer vastlegt dan twee mensen op een terras.

Alsof hij een tussenbalans is.

Van de renovatie.

Van alles wat achter ons ligt.

Van de jaren die voorbij zijn gevlogen zonder dat we het echt doorhadden.

We staan er blij op.

En we zijn nog bij elkaar.

Dus ergens is er iets goed gegaan in de snelkookpan van de Italiaanse bureaucratie.

Ik hoef niet lang na te denken.

Sterker nog, helemaal niet.

Die ene foto wordt het.

Omdat hij precies laat zien wat we willen uitstralen.

Niet perfect.

Wel echt.

Misschien voelt die foto daarom als de glanzende rode kers op een enorme slagroomtaart.

Niet omdat hij zo belangrijk is.

Maar omdat hij het laatste ontbrekende detail lijkt van iets waar we jarenlang aan hebben gebouwd.

Ik kijk nog eens naar de foto.

En ineens denk ik terug aan hoe het begon.

Aan het gevoel dat we uit de startblokken schoten zonder precies te weten waar de finish lag.

Maar we hadden één stip op de horizon.

Een avontuur aangaan.

En onszelf opnieuw uitvinden.

De weg die we hebben afgelegd is gigantisch.

Niet alleen omdat de villa langzaam een hartslag kreeg.

Maar vooral omdat wij onderweg ook opnieuw vorm moesten krijgen.

Steeds opnieuw aanpassen aan een werkelijkheid die voortdurend veranderde.

Vasthouden aan wat we kenden werkte niet.

Meebewegen wel.

Het was rommelig.

En spannend.

En als ik eerlijk ben had het niet veel gescheeld of deze foto was er nooit gekomen.

Want ergens onderweg waren we elkaar ook een beetje kwijtgeraakt.

Het avontuur was langzaam groter geworden dan wijzelf.

Wat begon als een droom veranderde in een project dat iedere dag opnieuw aandacht vroeg. Er was altijd iets dat af moest, opgelost moest worden of gisteren eigenlijk al geregeld had moeten zijn.

De villa nam steeds meer ruimte in.

En ongemerkt namen wij steeds minder ruimte in voor elkaar.

Onze gesprekken gingen over aannemers, vergunningen, offertes en deadlines. Over wat er misging. Over wat er nog moest gebeuren.

Niet over ons.

Jij keek vaak van een afstand naar de storm die om ons heen raasde.

Ik liep er dwars doorheen.

Steeds een stap verder het oog van de orkaan in.

Alsof ik door harder te werken grip kon krijgen op iets dat zich nauwelijks liet beheersen.

Jij zocht rust.

Ik zocht oplossingen.

Jij probeerde overzicht te bewaren.

Ik probeerde vooral het volgende probleem voor te blijven.

En soms stonden we daardoor dichter bij hetzelfde doel dan bij elkaar.

Het vreemde is dat je dat pas achteraf ziet.

Niet midden in de storm.

Dan ben je vooral bezig met overeind blijven.

Met doorgaan.

Met hopen dat alles uiteindelijk ergens toe leidt.

Misschien is dat wat avontuur uiteindelijk doet.

Het haalt de beschermlagen weg die je in een gewoon leven nauwelijks opmerkt.

Tot alleen de essentie overblijft.

Wie je bent.

Waar je bang voor bent.

Waar je kracht zit.

En wie er naast je blijft staan wanneer niets meer vanzelfsprekend voelt.

Jaren geleden zei een collega iets tegen mij wat ik toen niet echt begreep.

“Je hebt twee soorten mensen. Mensen die graag volgen en daar volledig gelukkig mee zijn. En mensen die creëren. Mensen die overal mogelijkheden zien. Mensen die bouwen, ontwikkelen en iets nieuws willen maken.”

Pas in Italië viel het kwartje.

Tussen het stof, de bouwtekeningen, de frustraties en de eindeloze lijstjes voelde ik het ineens.

Ik voelde wie ik was.

Alsof iets waar ik jarenlang naar had gezocht eindelijk op zijn plek viel.

Ik kijk weer naar de foto.

Naar ons.

En ik realiseer me dat wij eigenlijk precies die twee mensen zijn.

Verschillend.

Maar passend.

Jij brengt rust waar ik soms alleen mogelijkheden zie.

Jij bewaakt wat belangrijk is wanneer ik alweer drie stappen verder denk.

Jij kijkt waar ik ren.

Ik ren waar jij blijft staan.

Misschien is dat uiteindelijk wat ik zie wanneer ik naar die foto kijk.

Geen terras.

Geen zwembad.

Geen villa.

Maar ons.

Twee mensen die jaren geleden besloten hun leven om te gooien zonder te weten waar ze zouden uitkomen.

Twee mensen die onderweg meer dan eens verdwaalden.

Maar toch steeds weer dezelfde kant op bleven lopen.

Ik kijk nog één keer naar de foto voordat ik mijn laptop dichtklap.

En ineens begrijp ik wat die collega al die jaren geleden bedoelde.

Je hebt mensen die de rust bewaren.

En mensen die creëren.

En ze hebben elkaar in die eigenschap nodig om tot iets te komen.

Zonder dat ik mijn laptop heb schoongemaakt klap ik hem dicht.

Sommige dingen kunnen best nog even wachten.

Met de ramen open, handen druk zwaaiend en luid toeterend verdwijnen jullie ineens om de hoek van onze straat.

Het maakt me onverwacht emotioneel.

Alsof ik word achtergelaten boven op een Italiaanse heuvel.

Dit voelt niet als het perfecte einde van een perfect weekend.

Ik weet eigenlijk ook niet hoe dat perfecte einde eruit zou moeten zien. Maar dit voelt eerder als een open einde. Alsof er binnenkort een persbericht verschijnt waarin wordt aangekondigd dat deel twee, wegens ongekend succes, inmiddels ook in de maak is.

Het was zo fijn.

Jullie dalen nu de heuvel af richting het vliegveld, terug naar het gewone leven.

Het voelt alsof er een stilte door het dorp dwaalt en jullie alle gezellige geluiden van het weekend hebben meegenomen. Het gelach. Het gezang. De gesprekken die overal en nergens over gingen.

Alsof iemand ongemerkt op de fastforwardknop heeft gedrukt.

Een jaar lang keken we uit naar dit weekend.

En nu is het voorbij.

Dit weekend realiseerde ik me voor het eerst wat Villa Eleonora Italia eigenlijk geworden is.

Lange tijd was de villa vooral een project.

Een huis dat langzaam weer tot leven moest worden gewekt.

Een huis dat opnieuw een hartslag moest krijgen.

Met een doordacht interieur.

Verzorgde lades.

Mooie bedden.

Duizenden keuzes.

Elke centimeter van haar groei maakten we van dichtbij mee.

Maar terwijl wij druk bezig waren haar te helpen groeien, gebeurde er iets dat we eigenlijk niet zagen.

Langzaam kreeg ze vleugels.

En dit weekend zagen we haar voor het eerst echt vliegen. Jullie gaven haar dat laatste duwtje.

Zoals ze ooit bedoeld was.

Niet als een huis.

Maar als een plek waar mensen samen herinneringen maken.

Dit is zo’n verhaal.

En hoewel ik had gehoopt dat iedereen het inmiddels wel kende, blijkt dat telkens weer tegen te vallen.

“Ah, vertel dat verhaal nog eens. Dat is leuk.”

Ik heb het verhaal inmiddels zo vaak verteld dat ik mezelf soms hoor praten nog voordat ik begonnen ben. Alsof mijn mond op automatische piloot de afslag al kent. De juiste pauzes. De juiste details. Zelfs de momenten waarop mensen meestal beginnen te lachen.

Toch blijken er nog altijd mensen te zijn die het niet kennen.

Of misschien kennen ze het juist wel en willen ze het opnieuw horen.

Soms vraag ik me af of ze stiekem controleren of er geen verschillen zitten met de vorige versie. Alsof ik onderdeel ben van een politieonderzoek en ze mijn getuigenverklaring vergelijken met die van een paar jaar geleden.

Maar het verhaal klopt.

Het is nergens aangedikt.

Niets toegevoegd.

Niets weggelaten.

En misschien is dat juist waarom het blijft hangen.

Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden, maar blijkbaar heeft het indruk gemaakt. Op vrienden, op mensen uit het dorp.

En dus duikt het eens in de zoveel tijd weer op. Zonder aanleiding, gewoon ineens…

Vanavond ook.

Het is eind mei, maar het voelt alsof iemand per ongeluk augustus heeft aangezet.

Dertig graden.

De soort warmte die overal tegelijk aanwezig lijkt te zijn.

Op de stenen.

In de muren.

In je hoofd.

Mijn lichaam protesteerde er de hele dag tegen. Alle systemen stonden op een soort energiebesparende stand. Ik kwam niet veel verder dan de route bank-koelkast-bank.

Maar nu is de zon achter de huizen verdwenen.

Een klein briesje schuift door de straat.

Met iedere zucht wind en iedere slok wijn lijkt er langzaam weer leven in mij terug te keren.

We zitten op het terras van het dorpscafé.

De tweede fles wijn is net op tafel gezet.

Alle wijn die hier wordt geschonken komt uit het dorp of uit de directe omgeving. Dat heeft iets moois. Alsof iedereen hier gezamenlijk besloten heeft dat er geen reden bestaat om wijn van verder weg te halen.

Er spreekt een soort stille trots uit.

Inmiddels hebben we een paar favorieten.

En zoals wel vaker tijdens de renovatie bleek: de duurdere versie is meestal ook gewoon beter.

Ik neem aandachtig een slok van de goudgele Chardonnay.

Ook vandaag stelt hij niet teleur.

“Ah, vertel nou.”

Daar is het weer.

Ik sputter nog wat tegen.

Voor de vorm.

Maar ik voel aan alles dat ik er niet onderuit kom.

Dus ik schuif iets rechter in mijn witte plastic kuipstoel.

Kijk om me heen.

Scan mijn publiek.

En begin.

“Picture this. Mornico Losana. 2023.”

Ik hoor mezelf praten alsof ik een scène uit The Golden Girls aankondig.

Rond de tafel verschijnen verwachtingsvolle blikken.

Mensen leunen iets naar voren.

Ze kennen de openingszin inmiddels.

Dat helpt blijkbaar niet.

“Drie jaar geleden hadden we een videocall met de notaris.

Ons tweede huisje zou officieel aan ons worden overgedragen.

We hadden onze Italiaanse vriend Matteo gemachtigd om namens ons de documenten te tekenen. Zelf hoefden we alleen digitaal aanwezig te zijn.”

Geen enkel probleem.

De afspraak stond als eerste activiteit van de dag gepland.

Tenminste.

Dat dacht ik.

Ik had de tijd niet helemaal scherp.

Dus stapte ik die ochtend met een groot gevoel van rust onder de douche.

Vanuit de badkamer hoor ik ineens mijn computer een geluid maken.

Dat geluid.

Iedereen die de coronajaren heeft meegemaakt kent het.

Teams.

Er was iemand aan de andere kant die mijn aandacht wilde.

Onmiddellijk.

Ik kijk naar de klok.

En voel hoe alle rust in één klap verdwijnt.

Shit.

Die afspraak is nu.

Ik draai de kraan dicht.

Grijp een handdoek.

Droog mezelf half af.

Druk mijn natte haar zo goed mogelijk tegen mijn schedel.

Waar is mijn T-shirt?

Daar.

Ik trek het aan.

Ondertussen blijft Teams ongeduldig doorklingelen.

Tring.

Tring.

Tring.

Ik weet dat we inmiddels in de gevarenzone zitten.

Nog een paar keer en ze hangen op.

Waar is mijn broek?

Waar is mijn onderbroek?

Nog een keer.

Tring.

Ik maak een snelle afweging.

Een slechte afweging.

Maar wel een snelle.

Dan maar zonder.

Ik ren naar mijn laptop.

Ga zitten.

Bekijk mezelf vluchtig in de zwarte spiegeling van het scherm.

Accept.

Daar verschijnt de notaris.

Zijn assistente.

“Buongiorno.”

“Buongiorno.”

“Tutto bene.”

Ik glimlach alsof ik niet dertig seconden geleden nog onder een douche stond.

De documenten worden voorgelezen.

De gebruikelijke formaliteiten.

Namen.

Perceelnummers.

Handtekeningen.

Alles verloopt voorspoedig.

Tot iemand plotseling zegt:

“Oh. We missen nog een informatie.”

De vraag wordt aan mij gesteld.

Of ik misschien weet.

Dat weet ik.

Natuurlijk weet ik dat.

“Momentje,” zeg ik.

“Het antwoord ligt in het kastje. Ik pak het even.”

En dan sta ik op.

Gewoon.

Vol vertrouwen.

Vol overtuiging.

Ik sta op achter mijn laptop.

...

Stilte.

Zo’n stilte die eigenlijk maar een paar seconden duurt maar aanvoelt als een complete winter.

“Ah...”

Meer krijg ik niet uit mijn mond.

Ik ga weer zitten.

Heel langzaam.

Alsof voorzichtigheid het probleem misschien nog kan oplossen.

Niemand zegt iets.

De notaris niet.

Zijn assistente niet.

En ik al helemaal niet.

Twintig minuten later sluiten we het gesprek af.

“Grazie.”

“Arrivederci.”

“Buona giornata.”

Klik.

Terwijl de zon over de Italiaanse heuvel glinstert, gaat de telefoon.
Een telefoontje waarvoor mijn lichaam zich al maanden lijkt voor te bereiden.
Over schuldgevoel, afstand en het leven dat ondertussen gewoon doorgaat.

De zon geeft vandaag alles wat ze in zich heeft.
Niet alleen warmte, maar ook licht. Alsof ze de heuvel speciaal voor vandaag nog één keer extra wil aanraken. Het groen maakt ze groener, het water krijgt schitteringen alsof er glas in drijft en over alles ligt dat bedwelmende vakantiegevoel: dat je nergens hoeft te zijn, dat liggen of zitten voor dit moment genoeg is.

Dit is puur geluk, bedenk ik mij.

Dan gaat de telefoon.

Huisje 6 staat er in het scherm.

Mijn hart staat even stil als ik het lees.
Alsof er ineens een uitknop op de zon zit.

Het tijdstip voelt verkeerd. Onverwacht. En tegelijkertijd ook weer niet, want ergens diep in mijn lichaam bereid ik me al maanden voor op precies dit telefoontje. Het is bijzonder dat de telefoon überhaupt overgaat; de 5G op de Italiaanse heuvel is zo slecht dat alleen WhatsApp-bellen meestal een kans van slagen heeft.

Maar daar is het dan.

Ik wil niet opnemen.

Alsof het negeren van de telefoon zou betekenen dat wat ik vrees nog niet bestaat.

Het is een druk weekend op de heuvel. De villa zit vol gasten en alles voelt licht, warm en vrolijk. Mensen uit Nederland die zich een paar dagen volledig overgeven aan het Italiaanse leven. We kennen ze goed. Af en toe schuiven we aan in de bubbel die zij hier hebben gecreëerd. Een wijnproeverij aan de andere kant van de heuvel, glazen rosé aan het zwembad, de grote tafel vol eten.

Het voelt als een voorrecht.

Ik wil niet dat de bubbel wordt doorgeprikt.
Ik ben niet klaar voor wat ik mogelijk ga horen.

‘Hallo?’ neem ik toch iets te voorzichtig op.

‘Ja hallo, met Huisje 6 — waar je moeder woont. Schrik niet hoor, er is niets aan de hand, maar ik wil even iets overleggen.’

Aan de andere kant van de lijn kan ze onmogelijk weten wat die eerste seconden met mij doen. Hoe het telefoontje als een steen in mijn maag viel nog voordat ik had opgenomen. Hoe de angst zich onmiddellijk over mijn lichaam had verspreid.

En dan ineens weer wegtrekt.

Ik adem.

De zon gaat weer aan.

Pas als ik ophang realiseer ik me in welke fase we zijn beland. Dat er vanaf nu een moment komt waarop de woorden schrik niet misschien verdwijnen. Dat we langzaam richting een einde bewegen waar niemand zich ooit echt op kan voorbereiden.

Het verdriet daarvan voelt zwaar en vreemd tegelijk. Alsof het leven plotseling broos is geworden.

De ziekte heeft mijn moeder langzaam afgepeld, laag voor laag, zoals je een ui afpelt zonder ooit bij de kern te willen uitkomen. Eerst verdwenen de kleine dingen. Daarna de vanzelfsprekendheden. En uiteindelijk bijna alles wat iemand tot zichzelf maakt: praten, eten, voelen, beleven.

Er is nog wel iemand, maar ze is stiekem en zomaar ineens uitgechecked.

Ze heeft het niet eens overlegd.

Vrijwel direct daarna schiet mijn hoofd in een praktische stand.

Wat gebeurt er met de villa als ik weer huisje 6 in mijn beeldscherm zie en wel tien minuten later in de auto naar Nederland moet stappen?
Wie doet de check-ins?
Wie maakt schoon?
En vooral… wie vangt de gasten op?

En wie geeft de vijf zwerfkatten die zich dagelijks voor mijn deur melden hun brokjes?
Ik ben me verantwoordelijk voor ze gaan voelen.

Het overvalt me dat ik daar nu pas over nadenk, alsof mijn lichaam al veel langer wist wat eraan zat te komen maar mijn hoofd nog niet mee wilde bewegen.

’s Nachts lig ik wakker.

Een leven dat langzaam uitdooft, elf uur rijden hiervandaan. Wij hier op de heuvel, midden in iets dat we de afgelopen drie jaar met alles wat we hadden hebben opgebouwd en dat nu, precies op het moment dat het begint te leven, mijn volle aandacht nodig heeft.

Een droom die eindelijk begint te ademen.

En ergens daartussenin ikzelf, als een soort koorddanser die probeert niet naar beneden te kijken.

Ik krijg het niet samengebracht.

En dat gaat me ook niet meer lukken.

Daar heb ik me inmiddels bij neergelegd.

Dit is onze realiteit.

De volgende ochtend begin ik meteen lijstjes te maken. Wat moet er gebeuren als gasten aankomen. Wat als ze er al zijn. Hoe werkt de schoonmaak precies. Welke nummers moeten worden gebeld. Tot voor kort zat alles alleen in mijn hoofd.

Pas wanneer de printer drie volle A4’tjes uitspuugt realiseer ik me hoeveel werk er schuilgaat achter iets dat voor gasten moeiteloos moet voelen.

Het zijn voor mij de details die het verschil maken en dat is niet zomaar bij iemand anders neer te leggen.

Ik voel me egoïstisch dat mijn prioriteit op dit moment bij die lijstjes ligt. Waarom stap ik niet nu al in de auto?

Omdat ik daar ook niets meer vind, geef ik mezelf iets te snel het antwoord.

Ik mail de lijstjes naar twee fijne Italianen die ons willen helpen. Ze kennen de ziekte ook van dichtbij en snappen het zonder uitleg.

Ik zet tasjes klaar met kleine spullen voor de gasten. Schrijf kaartjes. Leg wijn koud.

Alles gaat door.

Dat is misschien nog wel het vreemdste aan verdriet: de wereld stopt nergens voor. Het zwembad glinstert nog steeds. De zon komt op. Gasten lachen aan tafel. Er moet brood gehaald worden.

En ergens weet ik dat er heel snel een dag komt waarop ze aan de andere kant van de lijn niet meer geruststellend zal zeggen:

schrik niet, er is niets aan de hand.

Maar:

‘Ben je thuis? Kun je even gaan zitten?’

Het is een ingewikkelde vorm van leven geworden. Alsof je als een octopus met te veel armen tegelijkertijd iets probeert vast te houden dat langzaam van je weg drijft. En met de arm die je nog vrij hebt probeer je het terug te halen, terwijl de andere armen juist moeten balanceren om niet los te laten wat ze al vasthouden.

Een droom vleugels geven op een Italiaanse heuvel, terwijl aan de andere kant iemand van wie je houdt langzaam verdwijnt.

En ondertussen blijft dat schuldgevoel knagen.

Het zijn de keuzes die je maakt die je definiëren, zei mijn moeder vroeger.

Wat zeggen deze keuzes over mij?

Dat ik er niet ben.

Maar vreemd genoeg voelt daar zijn soms net zo onmogelijk als hier zijn.

Over oude vrienden, nieuwe levens en de eenzaamheid van opnieuw beginnen.

Van een afstand lijkt het alsof er een grote hoed met twee korte beentjes door het water van ons zwembad trappelt.
Een grappig gezicht.

De hoed is zo groot dat hij haar hele gezicht verbergt. Alleen onder de rand vandaan ontsnappen kleine geluidjes, gilletjes van opwinding, zachte kreten van plezier. Ze is zó blij dat ze er is. Speciaal voor deze reis is ze nog naar de winkel gegaan om een grote zonnehoed en een oversized zonnebril te kopen. Haar idee van Italië. Haar idee van voorpret.

Het ontroert me meer dan ik had verwacht haar hier te zien, op onze heuvel.
We kennen elkaar inmiddels meer dan dertig jaar. Onze eerste ontmoeting was in het studentenhuis waar ik kwam wonen. Sindsdien heeft ze zich door bijna alle fases van mijn leven heen bewogen. Ze stond aan het begin en ziet nu waar dat begin uiteindelijk toe heeft geleid. Dat hoeft geen uitleg. Geen lange verhalen. Ze kijkt om zich heen en begrijpt het meteen. Misschien is dat wat oude vriendschappen uiteindelijk worden: mensen die de ondertiteling van je leven niet meer nodig hebben.

Ze vraagt of ik een foto van haar maak aan de rand van het zwembad.
Ze beweegt door het huis als een jonge hond die niet weet waar hij zijn enthousiasme moet laten. Alles wil ze zien. Alles aanraken. Elke hoek bewonderen. Ze hoeft niets te zeggen, ik zie het al. Ze gloeit van trots. Alsof een klein deel van dit alles ook van haar is geworden.

En misschien is dat ook zo.

Dat blijkt uiteindelijk de grootste rijkdom van deze plek. Niet het zwembad. Niet het uitzicht. Niet eens het huis zelf. Maar het feit dat we iets hebben gebouwd dat we kunnen delen met mensen van wie we houden. Dat ons geluk soms even overloopt in dat van een ander.

Toen we naar Italië vertrokken, hadden we nooit echt nagedacht over wat zo’n keuze met vriendschappen doet. Aan het begin ben je vooral bezig met overleven. Met vergunningen, verbouwingen, lekkages, geld, stress. Met het overeind houden van een project dat groter blijkt dan jezelf. Er is nauwelijks ruimte om stil te staan bij wat er ondertussen langzaam verschuift in de relaties thuis.

Maar relaties veranderen zodra je niet meer om de hoek woont.

Sommige vriendschappen koken langzaam in, als een pastasaus die steviger en geconcentreerder wordt naarmate hij langer op het vuur staat. Anderen verdampen juist een beetje. Niet uit ruzie of teleurstelling, maar simpelweg omdat levens zich anders gaan bewegen. De een heeft minder met je verhaal en schuift ongemerkt een paar rijen naar achteren. Misschien tijdelijk. Misschien voorgoed.

Maar er zijn ook mensen die juist dichterbij komen. Mensen die trots zijn op wat je doet. Die berichten sturen. Langskomen. Of op verjaardagen tegenover onbekenden ineens beginnen over “dat huis op die Italiaanse heuvel van Stephan en Remco”. Alsof jouw droom ergens ook een klein beetje van hen is geworden.

Het Italiaanse leven voegt bovendien iets nieuws toe aan vriendschap.
Waar je elkaar vroeger zag tijdens een diner, een verjaardag of drie flessen wijn op een vrijdagavond, slapen mensen nu ineens een paar dagen bij je. Je wordt samen wakker. Drinkt koffie in stilte. Maakt wandelingen. Kijkt soms een uur lang naar een vogel in de boom voor het huis. Er ontstaat ruimte voor langere gesprekken, voor stiltes ook. Minder afleiding van de waan van de dag. Het is even alleen maar wij.

Alsof vriendschap hier trager mag ademen.

En juist daardoor voelt ze soms echter dan ooit. Misschien kijken we daarom tegenwoordig zo uit naar bezoek.

Maar er bestaat ook een andere kant.
Een stillere kant.

Een eenzaamheid waar niemand je echt op voorbereidt wanneer je besluit ergens opnieuw te beginnen.

Het gevoel dat je langzaam wegdrijft van een leven waar je ooit volledig onderdeel van was. Eerst blijven alle uitnodigingen nog komen, verjaardagen, etentjes, spontane borrels. Maar langzaam realiseren mensen zich dat je toch niet meer zomaar komt. Het gat dat je achterliet wordt opgevuld. Nieuwe routines ontstaan zonder jou. Nieuwe gewoontes. Nieuwe binnenpretjes.

Je ziet het voorbijkomen op telefoonschermen en sociale media. Soms hoor je ergens een verhaal waar jij vroeger middenin had gezeten. En telkens is daar heel even die kleine, venijnige steek:

je was hier ook alweer niet bij.

En ondertussen zit je boven op een heuvel in een ander land, in een leven dat prachtig is maar niet altijd makkelijk. Je moet jezelf opnieuw uitvinden. Nieuwe mensen leren kennen. Nieuwe sociale codes begrijpen. Je uiterste best doen om jezelf goed uit te drukken in een taal die nooit helemaal van jou zal voelen.

De steigers waarop je jarenlang hebt geleund — routines, vanzelfsprekendheden, sociale rollen — zijn verdwenen.

En toch kies je ervoor. Omdat er ook iets ongelooflijk levends zit in opnieuw beginnen. In jezelf nog een keer de kans geven op een ander leven. Een andere versie van jezelf.

Maar eerlijk blijft eerlijk: soms voelt dat verdomd eenzaam.

“Ik neem lekker een wijntje hoor!” roept ze vanaf haar ligbed.

De zon hangt laag boven de heuvels. Het water beweegt zachtjes tegen de rand van het zwembad. Voor even hoeft niemand ergens heen. De tijd is van ons.

En terwijl ik naar haar kijk onder die veel te grote Italiaanse hoed, voel ik me tegelijk rijk, gelukkig en een klein beetje melancholisch. Misschien is dat volwassen worden: ontdekken dat die gevoelens prima naast elkaar kunnen bestaan. Je levert iets in om vervolgens er iets heel moois voor terug te krijgen.

Sommige mensen lijken rechtstreeks uit een film te zijn gelopen.
DE TIMMERMAN was zo iemand.
Een onbekende man aan wie we, zonder hem ooit ontmoet te hebben, vierduizend euro overmaakten en die uiteindelijk misschien wel de meest betrouwbare persoon van onze hele renovatie bleek.

Nieuwsgierig open ik zijn WhatsApp-foto.

Een oudere man kijkt me aan. Groot, glimmend gouden montuur. Bakkebaarden die als scherpe pijlen naar zijn mond wijzen, gitzwart - alsof ze zijn bijgewerkt met mascara. Misschien niet eens alsof. Ze zijn bijgewerkt met mascara. Kale schedel. Diep gebruinde huid. Een zijden blouse met drukke print, open tot ver onder zijn borst.

Hij staat in mijn telefoon als DE TIMMERMAN.

Nu ik weet hoe hij eruitziet, voelt die naam ineens als een bijnaam. Alsof hij zo uit The Sopranos is gestapt. Zo’n man die in een misdaadserie DE SLAGER heet, maar zelden vlees aanraakt. Of DE ACCOUNTANT, die zwart geld laat verdwijnen via een Nutella-winkel ergens in Amsterdam.

Hij vraagt om een aanbetaling.

Vierduizend euro.

Naar een onbekende rekening.

We hebben hem nog nooit ontmoet.

En toch druk ik op send.

Vierduizend euro verdwijnt ergens in een ongrijpbaar geld universum.

Het is januari. Hij begint pas in maart met de aanleg van het zonnedek.

Twee maanden om te twijfelen of dit vertrouwen is, of gewoon naïviteit.

Drie jaar geleden begon alles anders.

Met gesprekken.

Aannemers, loodgieters, glazenzetters, tegelzetters.

Eindeloze mails. Uitleg. Afstemmen. Nog een keer uitleggen. Nog een keer afspreken.

En dan een kleine, voorzichtige aanbetaling.

En zelfs dan gaat het mis.

En moet jij degene zijn die zegt:
dit klopt niet, doe het opnieuw.

Ik ben daar niet goed in.

Te veel woorden.
Te veel gevoel.

Na drie jaar op een Italiaanse heuvel is dat potje leeg.

Dus nu niet meer.

Nu is het:
Timmerman Roberto, dit is wat we willen. Doe het.

Misschien wil ik te graag dat het klaar is.

Dat ik niet meer scherp kijk naar wat voor me ligt, maar alleen nog het bordje zie dat oplicht:

UITGANG.

De eerste les die ik leerde: regel mensen via via.

Italianen hebben eergevoel. Ze willen degene die hen aanbeveelt niet teleurstellen.

Ik hoop dat dat ook voor Roberto geldt.

We kennen hem via een kennis.

Twee maanden later loopt hij het terras op.

Precies op tijd.
Precies op de dag die hij had beloofd.

Hij is groter dan ik had verwacht. Vrolijk. Luid.

Hij kondigt zichzelf aan alsof hij een artiest is. Alsof de gereedschapskoffer die achter hem aan rolt eigenlijk een karaokeset is.

“Roberto is here!”

Ik twijfel of dit om een klein applaus vraagt.

Binnen vijf minuten weet ik dat hij twee dochters heeft. Van twee verschillende vrouwen.

Hij laat foto’s zien.

De een in een bontjas met opvallend grote lippen.

De ander in bikini, vol gouden kettingen en een blinkende neusring.

Hij heeft nu een Poolse vriendin.

En wil nooit meer anders.

Italiaanse vrouwen vindt hij lastig.

“Too bossy.”

Of hij getrouwd is?

“Io? Sposarmi? Mai.”

Dan, harder:

“Roberto will never marry!”

Hij lacht breed.

Hij wil wel een ristretto.

“Roberto, je mag er tien.”

Hij werkt zoals je hoopt dat iemand werkt.

Snel. Zeker. Zonder twijfel.

Vastberaden om de afgesproken einddatum te halen.

Nog voordat de eerste palen staan, praat hij over kleur.

Hij haalt een staal uit zijn tas.

Ik wijs naar de tegels.

“Exact deze kleur.”

Fantastisch, zegt hij. Alsof hij nog nooit zo’n goed idee heeft gehoord.

De volgende dag komt hij terug met een stuk hout.

“I have a fantastic gift for you.”

Ik weet niet wat ik moet verwachten van DE TIMMERMAN.

Hij haalt een geverfd stuk hout uit zijn tas.

De kleur lijkt nergens op wat ik heb gevraagd.

“Ik vond dit mooier.”

Maar dit is niet wat we hadden afgesproken.

Hij kijkt me aan. Het is een paar seconden stil.

“You are the architect… maar dit is mooier.”

Dan, bijna geruststellend:

“Oke, oke. I will do.”

Tegensputterend.

Om het direct aan te vullen met:

“You are going to be very happy.”

Hij herhaalt het woord happy.

Uitgesproken als eppie.

Nog zeker tien keer die dag.

Hij is een karikatuur.

En elke zin die hij uitspreekt eindigt met:
“Yes, that is normal.”

Wat er precies normaal aan is doet er niet toe, het weer, hoe hij werkt, dat de buren vanaf de straat het project bekijken of dat ik zijn nummer al aan verschillende mensen in het dorp heb moeten doorgeven, want het hele dorp lijkt te spreken over Roberts zonnedek- En voor Robert it’s normal .

En ik vind hem fantastisch.

Na drie jaar is hij de eerste die gewoon doet wat hij zegt.

Het voelt als een verademing.

Roberto is op de afgesproken datum klaar.

Bij het afscheid pakt hij mijn arm vast.

“Stephan, listen!”

Zijn handen bewegen druk voor zijn borst.

“For me, it’s not about the money. It’s about the satisfaction. A happy client. I see it in your eyes if not. Capito?”

Hij kijkt me aan.

“And you are happy.” En daar heb ik niets aan toe te voegen.

Roberto blijkt het happy end van een rommelige Italiaanse renovatiefilm.

Ze is statig, groot en straalt iets koninklijks uit.
Haar ogen volgen mij terwijl ik met een natte vloermop langzaam van links naar rechts door de badkamer beweeg. Onverstoorbaar blijft ze kijken. Haar blik verslapt geen moment.

Ik kijk terug.

Alsof ze hier altijd al heeft gehangen.

Waar ik ga, gaat zij ook. Ze vraagt ruimte. Aandacht. Soms wist ik niet goed wat ik met haar aan moest, zo groot was haar aanwezigheid. Maar afscheid nemen? Nooit. Daarvoor was ze te verweven geraakt met mijn leven.

Ze hing in mijn eerste huis, het cadeau dat ik mezelf gaf toen alles eindelijk begon te lukken. Ze was er in jaren waarin ik minder stevig in mijn schoenen stond en onverwacht troost vond in schoonheid en vertrouwdheid. En later verhuisde ze mee toen liefde een adres kreeg en een huis langzaam een thuis werd.

Nergens viel ze uit de toon.

Misschien juist omdat zij altijd hetzelfde bleef, voelde elke nieuwe plek sneller vertrouwd.

Op een middag blader ik door een woonblad.
Zo’n tijdschrift vol huizen die onmogelijk lijken en toch heerlijk zijn om even in te verdwijnen.

Mijn aandacht blijft hangen bij een moderne keuken. Strakke lijnen. Donker natuursteen. Een ruimte die eruitziet alsof niemand er ooit echt kookt.

Maar het is niet de keuken die me stilzet.

Aan de muur hangt een enorm portret van een vrouw uit een andere eeuw. Haar kanten kraag verraadt haar tijd onmiddellijk. Zeventiende of achttiende eeuw. Adel misschien. Of iemand die in ieder geval gewend was bekeken te worden.

Het contrast klopt wonderlijk goed.

Het koude moderne van de keuken naast de zachtheid van haar gezicht.
Alsof twee tijden elkaar even aanraken.

Sommige beelden nestelen zich direct in je hoofd.
Je kijkt ernaar en weet meteen: dit blijft.

Liefde op het eerste gezicht, zou je zeggen als het over een mens ging.

Maar misschien kan dat ook bij een schilderij.

Verderop in het magazine staat een reportage over een bergdorp in China.

Op de foto’s zie ik hellingen vol gespannen lijnen waaraan grote doeken hangen te drogen in de wind. Rembrandt. Van Gogh. Kandinsky. Wereldberoemde schilderijen die zacht bewegen tegen een felblauwe lucht.

Bijna surrealistisch.

Het dorp blijkt volledig te draaien op kunst. Iedereen schildert er. Huizen staan open. Overal verf. Overal handen die bezig zijn met licht, schaduw en gezichten van eeuwen geleden.

Ik blijf lang naar de beelden kijken.

Wat moet het bijzonder zijn om op zo’n plek te wonen, denk ik.
Een dorp waar schoonheid simpelweg onderdeel van het dagelijks leven is.

Dan gaat de deurbel.

De postbode staat beneden met een enorme kartonnen koker in zijn armen.

Ik wist dat ze onderweg was. Toch voelt haar komst onverwacht snel.

Het was een langzaam proces geweest. Eerst de aanvraag. Daarna de eerste schetsen. Foto’s over en weer.

Is dit wat je bedoelt?
Nee, haar wangen mogen minder roze. Meer verouderd beige.

Even later opnieuw een bericht.

En de kraag?
Prachtig. Maar maak hem nog gedetailleerder.

Zo ontstond ze langzaam, op afstand.
Terwijl ik in Nederland woonde, kreeg zij ergens aan de andere kant van de wereld vorm.

Ongeduldig schuif ik de dop van de koker.

Voorzichtig rol ik haar uit over de vloer van mijn eerste huis.

180 bij 200 centimeter.

Gigantisch.

Even lijkt het alsof zij de kamer bekijkt in plaats van andersom. Haar ogen glijden langs de muren alsof ze wil weten waar ze terechtgekomen is.

Straks komt ze in de keuken te hangen, precies zoals ik het in dat magazine had gezien.

Nadat ik het tijdschrift had dichtgeslagen, was ik direct gaan zoeken.

kanten kraag barones 1700

De eerste afbeelding was meteen raak.

Alles klopte. Haar houding. Haar kleuren. De rust in haar gezicht. Het soort schoonheid dat niet schreeuwt maar blijft hangen.

Dit is haar, dacht ik.

Ik stuurde een mail naar het bergdorp met een simpele opdracht:

Maak haar na.
En maak haar groot.

Jaren later vertrekt ze mee naar Italië.

Overdwars ligt ze in de bus, zorgvuldig verpakt in bubbeltjesplastic. Ze neemt bijna alle ruimte in beslag.

Wanneer we aankomen op de heuvel en haar voorzichtig naar buiten schuiven, valt het namiddaglicht over haar gezicht.

Ze oogt zachter hier.

Rustiger.

Alsof ze al die tijd onderweg is geweest naar precies deze plek.

De villa heeft dan nog geen naam.

Dagenlang zoeken we. We schrijven woorden op. Namen van heuvels. Namen van bloemen. Italiaanse klanken die mooi klinken maar nergens echt landen.

Tot mijn blik opnieuw op haar valt.

Zij die er altijd al was geweest.

Eleonora Gonzaga.

Een vrouw uit een andere tijd. Een naam vol elegantie.
En afkomstig uit deze streek.

Alsof alles ineens samenvalt.

De heuvel.
Het huis.
Het schilderij.
De naam.

Ze is thuis.

Als een zachte melodie onder mijn uitzicht over het Italiaanse landschap klinkt op de achtergrond een gezellig geluid. Het geeft me een goed gevoel, het lijkt mij uit te nodigen om te vertragen, te ontspannen. In gedachten zoek ik naar het juiste woord voor wat ik hoor.

Geroezemoes.

Ja, dat is het.

Eigenlijk is het een fantastisch woord.

Ik laat het een paar keer door mijn gedachten gaan. Geroezemoes.

Het bijzondere van woorden als geroezemoes is dat ze, wanneer je ze tien keer achter elkaar uitspreekt, langzaam hun betekenis lijken te verliezen en veranderen in een fascinerende klank. Een geluid op zichzelf.

Het woord houdt me bezig terwijl mijn ogen langzaam over de Italiaanse heuvel glijden. Soms kan iets kleins je gedachten volledig kapen.

Ik zoek het woord op via Google. De 5G op de heuvel heeft zijn eigen regels en laat zich nooit dwingen. soms gaat ze er voor maar er zijn ook dagen dat ze er geen in lijkt te hebben, het is letterlijk hoe de wind waait. Maar na een paar seconden, wat nu traag voelt maar tien jaar geleden nog als razendsnel internet werd gezien, verschijnt het antwoord:

Het woord geroezemoes is prachtig omdat het klinkt als wat het betekent. Het is een zogenaamd klanknabootsend woord, net als geritsel, gezoem of gefluister.

Ons huis staat op de rug van de heuvel, met daaronder een vallei die werkt als een klankschaal. Het kleinste geluid wordt door de wind omhoog gedragen. Vaak is het het blaffen van een hond, een tractor op een smal pad of een buurman die zijn gras maait.

Zelfs de stilte heeft hier boven op de heuvel een eigen melodie.

Deze geluiden geven de dagen hun ritme.

In de nacht is de stilte de baas. In de ochtend zijn het de tractoren die als eerste de dag claimen. Het brengt niet alleen rust, maar ook een vanzelfsprekend vertrouwen.

De klankschaal is bekleed met een quilt van natuur waar generaties lang aan is gewerkt. Verschillende vlakken, ieder met hun eigen patronen en kleuren. Een wijnveld met verticale lijnen. Een langgerekt vlak van gras. Een perceel met horizontale strepen. Kleine postzegeltuinen met huisjes die strak zijn afgekaderd.

Daarachter ligt een stuk bos dat van een afstand lijkt op de kleine mosboompjes uit een miniatuurtreinlandschap.

De patronen verschillen, de groentinten lijken eindeloos. Als een zachte bekleding ligt het tegen de wanden van de vallei en begeleidt het het geluid langzaam omhoog.

Ik heb geroezemoes altijd iets troostends gevonden.

Je voelt dat mensen het fijn hebben. Dat er gelachen wordt. Dat er leven is.

Ooit woonde ik op de Zeedijk in Amsterdam. Achter het glas van de cafés klonken muziek, gesprekken en rinkelende glazen. Er lag zoveel potentie in verscholen. Herinneringen werden er gemaakt. Mensen leerden elkaar kennen. Vriendschappen ontstonden, gedragen door het ritme van het geroezemoes.

Vandaag klinkt het geroezemoes anders.

Het is een bevestiging van het harde werk van de afgelopen jaren op de Italiaanse heuvel. Een bevestiging van onze visie voor de villa.

Er verblijft een groep vrienden in het huis.

De koelkasten zijn gevuld, spelletjes liggen op tafel. Ze hebben niets anders nodig dan elkaar.

Het geluid bereikt me wollig en gedempt, maar ik hoor ze lachen. Hun muziek. Het rinkelen van glazen wanneer er opnieuw wordt geproost.

Het doet me denken aan vroeger, toen ik als kind naar Engelse liedjes luisterde. Ik verstond de woorden niet, maar gaf er in mijn hoofd een betekenis aan die klopte.

Zo voelt het nu ook.

Ik hoor de woorden niet precies, maar de harmonie van geluiden vertelt me genoeg.

Dat ze zich veilig voelen.

Comfortabel.

Samen.

Mijn favoriete geroezemoes.

De Italiaanse horizon ontvouwt zich voor me als een schilderij.

Ik ben vroeg opgestaan.
Voor een wandeling. Voor beweging. Voor het maken van plannen voor de dag.

Hoewel het pas april is, hangt er iets in de lucht.
Magie.

Je voelt het.
De natuur heeft een plan.
Ze staat op het punt om alles in één beweging groen te maken.

Ze zegt het niet hardop,
maar we weten het allebei.
Het kan elk moment gebeuren.

Uit het niets stopt er een auto naast me.
Alsof hij uit de lucht komt vallen.

Ik had hem niet horen aankomen.
Zo diep zat ik in mijn gedachten.

Ik herken hem. Iemand uit het dorp.
Hij kijkt naar mijn korte broek.
Wijst naar zijn voorhoofd.

Hier lopen ze tot ver in juni nog in cashmere.
Terwijl mijn witte benen al maanden geen lange broek meer hebben gezien.

Ik ben op deze heuvel wat Engelse hooligans zijn op de Wallen in Amsterdam:
altijd verkeerd en minimaal gekleed.

Het lukt me maar niet om mijn kledingkeuze in hetzelfde ritme te krijgen als het weer.

Gisteren liep ik nog in een trui en jas.
Alles plakte aan mijn lijf toen ik thuiskwam, de zon in volle glorie.

Vandaag zou ik die fout niet nog eens maken.

Dus ging ik naar buiten in een korte broek en een dunne blouse.
En nu loop ik hier met een loopneus, tranende ogen en lippen die bijna blauw worden.

Het is als in de supermarkt.
Altijd de verkeerde rij.

Je denkt een kans te zien.
Springt op het laatste moment over.
En precies op dat moment… staat alles stil.

Voor je iemand die zich ineens realiseert dat er betaald moet worden.
“Waar is mijn portemonnee?”

Vierendertig euro.
In muntjes van vijftig cent.

Voor me ligt het uitzicht als een kijkdoos.
In lagen opgebouwd.

Eerst de wijnvelden, kaal, bijna streng.
Niet de stokken zelf maken het mooi, maar de lijnen. De ordening.

Daarachter een dorp, tegen de heuvel aangeplakt.
Een kerkje trots in het midden.
Huizen eromheen, als confetti uitgestrooid.

En daarachter, bijna onwerkelijk, de Zwitserse Alpen.
Als een lichtgevende plint tegen de horizon.

Vandaag is alles grijs.
Maar precies daar valt een klein beetje zon.

Alsof iemand een spotje heeft aangezet.

Ze liggen ver weg.
Klein.
Bijna vervormd door de afstand.

En toch eisen ze alle aandacht op.

Dan voel ik iets trillen in mijn broekzak.

De magie breekt.

Mijn telefoon.

Drie jaar geleden zaten we bij de notaris.
Om eigenaar te worden van de villa.

Ik heb die jaarlijkse herinnering laten staan.
Om af en toe terug te kijken.
Met afstand.

Alles heeft aan het begin nog een open einde.
Het verhaal moet zich nog uitvouwen.

En nu, drie jaar later, zijn de eerste hoofdstukken geschreven.

Wat ooit begon als een vervallen huis
en een dossier vol plannen,
is nu iets geworden dat groter is dan we hadden durven bedenken.

Ik sta hier op de heuvel.
Met een loopneus. Bibberend van de kou.

En voel alleen maar trots.

We fucking did it.

Sommige beslissingen neem je één keer.
Daarna leef je ze elke dag.

We zetten ooit een stip op de horizon.
Niet eens zo concreet. Meer een gevoel.

Een leven dat klopte.
Langzamer. Eerlijker. Dichterbij.

Gewoon eens afslaan van de weg die voor je ligt.
En kijken waar je uitkomt.

Weer schrikt er een auto naast me stil.
Een raam gaat open.

“Sei pazzo,” hoor ik.

Hij wijst naar mijn benen.

Ik lach.

“Ja,” roep ik hem na.
“Knettergek.”

Over mijn moeder.
Over Alzheimer.
En over een schuldgevoel dat nooit helemaal verdwijnt.

Als je dit leest, lees je een stuk van mij.

De zon brandt in mijn rug op mijn zwarte T-shirt.
Ik ben gespannen.

Ik herken het meteen aan mezelf, het voelt alsof ik onder een stolp sta.
Geluid wordt dof.
Mijn gedachten krijgen een vertragende echo.
Alsof er minder zuurstof is.

Ik zoek ongeduldig in mijn tas naar de sleutels.

Mijn inmiddels vale zwarte linnen tas, met daarop het logo van onze villa, is de afgelopen jaren steeds voller geworden.
Sleutels van Italiaans huis één.
Zonnebril.
Sleutels van Italiaans huis twee.
Pepermuntjes. Een leeg doosje Tic Tac.
Kassabonnen, voor je weet maar nooit.
Sleutels van het huis in Nederland.
En een boek dat ik al maanden meedraag, maar waar ik nog geen bladzijde van heb gelezen. Ook voor je weet maar nooit.

En nu zoek ik de sleutels aan een groen keycord, met daaraan een druppel die deze deur moet openen.
De deur die hermetisch afgesloten is om alles wat daarachter leeft veilig binnen te houden.

Ah, daar zijn ze.
Als een hengel die beet heeft, trek ik de sleutel aan zijn groene lijn uit de chaos.

Er klinkt een piep.
De deur komt uit zijn slot.

Ik word begroet door de geur van gekookt eten, vermengd met schoonmaakmiddelen.
Een zware, verstikkende geur die zorginstelling schreeuwt.

Maar inmiddels is die geur vertrouwd geworden.
Hij staat voor vriendelijk zorgpersoneel.
Voor zachtheid.
Voor veiligheid.
Voor mijn moeder.

Ik loop naar binnen en zie haar al zitten.
In haar stoel.
Ze kijkt naar de tv, waar al weken BZN op YouTube voorbij komt.

Ze kijkt alsof ze bij een liveconcert is.
Ze deint zacht mee.

Met een grote glimlach gaan haar ogen door de ruimte, zoekend naar bevestiging, hoe leuk dit liedje is.
Alsof ze het voor het eerst hoort.

Dan ziet ze mij.

Een onwennige man met een bril, lijkt ze te denken.

Het duurt een paar lange seconden voordat ze begrijpt wie er binnen is gekomen.
Haar zoon.

Haar enige zoon die uit Italië naar Nederland is gekomen.
Al is dat een detail dat niet meer landt.

Haar glimlach wordt groter.

Ik geef haar een kus en voel door haar kleding heen dat ze nog kleiner is geworden.
Ik kijk naar haar gezicht.

Mijn blik wordt opgevangen door de verzorgster.
Alsof ze mijn gedachten leest, zegt ze:
je moeder is haar ondergebit kwijt. Waarschijnlijk weggegooid, zoals ze inmiddels al veel heeft weggegooid.

Mijn moeder begint te lachen.
Alsof het de leukste grap is die ze ooit heeft gehoord. Ik lach met haar mee en ga naast haar zitten.

We kijken samen naar BZN.
En ook het volgende liedje is weer een hit, dat zie ik aan haar glimlach.
Woorden zijn verdwenen. De muziek spreekt voor haar.

We hebben een nieuwe manier van communiceren moeten vinden.
Zonder taal.

Hand in hand kijken we naar de tv.
Soms kijken we elkaar even aan.

Het moment is klein,
maar voelt groot.

De inkt van het koopcontract in Italië was nog nat toen het telefoontje kwam.
Er is een appartement vrij voor je moeder.

De vraag naar zorg is groot.
De beschikbaarheid beperkt.
Of we snel willen beslissen.

Mijn hoofd loopt over.
Het is een keuze die ik liever niet zou maken.
Hij is te groot voor mij alleen.

In Italië wordt alles in de steigers gezet voor de grootste renovatie van ons leven.
De druk om het goed te doen is enorm.

Maar wat ik ook beslis, het voelt nooit goed.
In Italië zijn voelt egoïstisch.
Naar Nederland terugkomen voelt alsof ik mezelf tekort doe.

Ik krijg de balans niet gevonden.
En het drukt op me.
Alsof ik een elastiek ben waar aan twee kanten aan wordt getrokken.
En welke kant het ook op schiet, ergens gaat het pijn doen.

Dat ze moet verhuizen is geen keuze meer.
Het leven is te onoverzichtelijk voor haar geworden.
Haar ziekte heeft al besloten.

Op een dag, terwijl ze op de dagbesteding is, pakken we haar spullen.
We brengen ze over naar haar nieuwe woning.

De bloemkool tussen het beddengoed.
Servies verstopt onder de bank.
Twintig pakken koffie in de kast.
Haar trouwjurk over de stoel.

Stille getuigen die de juistheid van de beslissing bevestigen.

De regels zijn streng.
We mogen niets veranderen.
Niet schilderen.
Geen nieuwe vloer.
De gordijnen moeten blijven.

We mogen alleen meubels naar binnen dragen.

Van haar oude bloemgordijnen maak ik grote wandpanelen.
Om toch iets van haar wereld terug te brengen.
Engels landelijk.
Veel roze.

Binnen 24 uur is haar zelfstandige leven verdwenen.
Geruild voor een bestaan waarin je niet eens meer je eigen sleutel hebt.
Of bepaalt wat je eet.

En dat op een moment dat wij de sleutels krijgen van een nieuw bestaan in Italie.
Het voelt wrang.

De eerste dag dat ik haar daar achterlaat, staat in mijn ziel gegrift.

“En ik dan?”
hoor ik haar zacht en bijna kinderlijk vragen als ik wegga.

Jij woont nu hier.

Het is te veel om te bevatten.
De deur die haar binnen moet houden valt hard in het slot.

Buiten blijf ik nog even staan.
Ik probeer de tsunami aan gedachten en emoties, samengevat als schuldgevoel - onder controle te krijgen.

Door het raam zie ik haar zitten aan de eettafel.
Alleen.

Het schuldgevoel reist met me mee terwijl ik twaalf uur terugrijd naar Italië.
Ik ben alleen.
Mijn gedachten krijgen vrij spel.

Ik mis een stem van redelijkheid die me terugbrengt naar de grond.
Doe ik het goed?

Tussen het renoveren, problemen met aannemers en mijn hoofd boven water houden in de Italiaanse bureaucratie, raakt alles met elkaar in conflict.
Klagende buren. Nonchalante aannemers. Tegenslagen.
Alsof de heuvel me steeds dezelfde vraag stelt:
wil je dit echt?

De bouw.
Mijn gevoel.

Het schuurt.

Ik kan minder aan.
Alsof ik het project al met een achterstand ben begonnen.
Alsof ik constant moet inhalen.

Ik ben moe in mijn hoofd.
En de finish is nog nergens in zicht.

Ik rijd elke maand op en neer.
Om zichtbaar te blijven in haar proces.

In het begin is het fijn.
We gaan samen op pad.
We lachen.
We dansen in de woonkamer.

Ik voel haar kwetsbaarheid.
Haar liefde.

Iets wat er lang niet was.
Haar leven heeft haar hard gemaakt.
Liefde geven was niet vanzelfsprekend.

Maar de Alzheimer heeft die laag even afgepeld.

Het is een mooie fase.
Een zeldzame verbinding.

Maar met de progressie van haar ziekte komt ook de frustratie.
De boosheid.

Ze is niet meer blij dat ik er ben.
Ze kwetst me met woorden.
Soms wil ze me slaan.

Ik snap het.
Het moet een eenzaam proces zijn, opgesloten in haar hoofd.

Maar ik kan het niet meer dragen.

Het consumeert me.

Langzaam zie ik de enige familie die ik heb bij me vandaan drijven.

Ik doe wat ik kan.
Maar ik moet ook doen wat ik aankan.

Het wordt steeds ingewikkelder.

De tijd tussen mijn bezoeken wordt langer.
De ziekte versnelt.

Na elk bezoek laat ik iets achter bij mijn moeder
wat ik een volgende keer niet meer zal terugvinden.

Een blik.
Een gebaar.
Een stukje herkenning.

Ze is van me weg gezwommen.

En mijn hand reikt niet meer ver genoeg
om haar terug naar de kant te brengen.

Er is niemand meer thuis.

Het is een rouwproces in slow motion.

Soms denk je dat je het spel van renoveren in Italië begrijpt.
Tot het spel besluit jou te herschrijven.
Dit is dat moment.

Ik lig languit op de bank.
Mijn ogen gefixeerd op de televisie, mijn hand diep in een zak chips, op zoek naar de laatste kruimels.

Op het scherm trekt een stoet van renoverende mensen voorbij.
Gezinnen.
Vrienden.
Een verliefd stel.

Allemaal met dezelfde droom: het roer omgooien en een nieuw leven beginnen in Italië.

Ik ben de tel kwijt, maar aan de stand van mijn lege zak chips te zien moet dit inmiddels de vierde aflevering zijn die ik achter elkaar kijk.
Hetzelfde drama, steeds verpakt in een nieuw jasje.

Het fascineert me.
Misschien ook omdat het me op een vreemde manier geruststelt.

Ik blijf kijken.
Gulzig bijna.

Omdat ik me erin herken.
In dat moment waarop je besluit dat het leven anders moet.
Dat het tijd is om alles op te schudden.

Maar nog interessanter is het om te zien hoe mijn Italiaanse collega’s alles aanpakken.

Ik roep tegen de televisie:
“Niet doen. Dit gaat mis.”

Alsof ze me kunnen horen.
Alsof ik alle antwoorden heb.

En ergens, diep vanbinnen, sluipt het erin.
Dat gevoel dat wij het anders doen.
Misschien zelfs beter.

Mede door dit programma heb ik veel geleerd over mogelijke valkuilen.
Het gaf me de ruimte om te leren van fouten die anderen zo openlijk laten zien.

Oh, daar ging het mis.
Dan doen wij dat anders.

Afspraken met aannemers.
De eindeloze bureaucratie van Italië.
Het sociale systeem.
Betalingen.
Beginnen met te weinig budget.

Je ziet de consequenties van al deze keuzes al van mijlenver aankomen.

Wij dachten dat we alles hadden afgevinkt.

Groene vinkjes.
Rust.

“Hoe doen jullie dit toch?” vragen mensen soms.
“Waarom lijkt het alsof jullie zo moeiteloos door een renovatie van een oude wijnboerderij bewegen, waar werkelijk alles aan mis is?”

Ach, zeg ik dan bijna iets arrogant.
Gewoon gefocust blijven.
En goed voor ogen houden wat je wilt.

Alsof het zo simpel is.

Alsof er een manier bestaat waarop je het “goed” kunt doen.

Totdat het verhaal kantelt.

Vlak voor de finish.

Het leven verandert van een gestroomlijnd renovatieverhaal in een versie die verdacht veel lijkt op de programma’s waar ik zelf naar zat te kijken.

Wij zijn nu zelf dat verhaal —
waar iemand tegen de televisie praat, terwijl zijn hand langzaam in een zak chips verdwijnt.

Alles waarvan we dachten: dat gebeurt ons niet…
dient zich alsnog aan.

Maar dit keer in het groot.

Mijn overtuiging keert zich langzaam tegen me.
Als een boemerang.

De laatste fase.
Het zwembad op de heuvel.

Constructief een uitdaging.
Financieel een puzzel.

En precies de fase waarin je spaarpot begint te echoën.

Het project is groot.
De middelen… minder groot.

En ergens daartussen begint je scherpte te vervagen.

Je vertrouwt.
En je vertrouwt verkeerd.

Slapeloze nachten volgen.
Onrust neemt het over.

Het schema dat eerst nog zo ruim leek, verliest alle lucht.

De eerste gasten komen dichterbij.

En wat er op de heuvel ligt is nog niets meer dan een bak van cement, gevuld met twijfel en zorgen.

Je staat weer met beide benen op de grond.

Alles wat strak leek, is losgeraakt.

En dan, zomaar.

Is het zover.

De eerste gasten staan voor de deur.

Het water zit nog niet in het zwembad.
De tuinstoelen zitten nog in dozen.
Het terras is vies.

Ik draai de kraan open.
Langzaam begint het bad zich te vullen.

Dan horen we voetstappen.

Ik draai me om.

“Buongiorno. Leuk dat jullie er zijn.”

En terwijl achter mij het zwembad zich langzaam vult en het terras nog bezaaid ligt met dozen, besef ik:

Italië heeft een bijzondere manier om je te laten denken dat je de code hebt gekraakt
vlak voordat ze besluit hem opnieuw te herschrijven.

Wil je elke zondag even terug naar de heuvel?
Ik schrijf je wel. Abonneer je op de nieuwsbrief.

Na vier maanden weg voelt terugkeren naar de Italiaanse heuvel niet als thuiskomen, maar als opnieuw binnenkomen.

De zon op onze Italiaanse heuvel heeft er vandaag zin in.
Ze lijkt net iets extra haar best te doen.

Het gras verandert onder haar stralen in grote kleden van smaragdgroen fluweel. De witte lakens aan de waslijn lijken witter dan toen ze ooit uit de verpakking kwamen. Haar warmte tilt de geur van wasverzachter op en verspreidt die langzaam door de tuin.

De eerste madeliefjes bewegen zacht mee met een lichte zucht wind. In de verte hoor ik het ritmische geluid van een grasmaaier. De lente staat op het punt te arriveren.

Een auto rijdt langzaam voorbij. Drie bekende gezichten zwaaien enthousiast. Ik zwaai terug.

Ik merk dat mijn mondhoeken omhoog zijn gekruld, alsof ze zich naar de zon richten.

Het voelt even alsof ik in een Disneyfilm ben beland. Vanuit mijn ooghoeken speur ik naar getekende blauwe vogeltjes die mij komen helpen zoals ze dat ook bij Sneeuwitje deden.

Ik ben net aangekomen op de heuvel.

De tassen zijn uitgepakt. Nu is het terras aan de beurt.

In de schuur staat het bankje dat altijd voor het huis staat. Tegen de muur oogt het wat verloren, bijna verdrietig. Maar zodra het weer buiten staat, in de zon, lijkt het op te leven. Alsof het weer begrijpt waar het hoort.

We hebben al veel tijd samen doorgebracht.

’s Ochtends, met mijn eerste koffie, terwijl het dorp langzaam wakker wordt.
’s Avonds, met een glas wijn, als alles weer stilvalt.

Ik loop in en uit de schuur met kleine potjes plantjes. Voor de winter had ik onze agave gestekt. Twintig kleine plantenbaby’s stonden geduldig te wachten.

Vandaag mogen ze naar buiten.

Ze krijgen straks een plek aan de rand van de heuvel. Daar mogen ze groeien. Kijken. Waken over de vallei.

Er stopt een auto.

“Wat fijn dat je er weer bent. We hebben jullie gemist.”

Opnieuw aankomen.

Zo voelt het.

Alsof je op een resetknop drukt.

Ik veeg het terras. Een takje blijft koppig in de hoek liggen. Ik geef niet op tot het loslaat en verdwijnt in de veger.

Ook weer geregeld.

We zijn vier maanden weg geweest.

Toen we vertrokken, waren we vol. Vol van alles wat achter ons lag. Alles stond op scherp.

En nu…

Nu is dat weg.

Fris.

Alsof je opnieuw mag beginnen.

Een leeg canvas.

De eerste lijnen die je zet, bepalen hoe het jaar zich zal ontvouwen. Alles lijkt weer mogelijk. De plannen voor de villa. De groei van de planten. De plekken die je nog wilt zien. De vriendschappen die je wilt verdiepen.

Het is aan jou.

Een bus remt abrupt.

“Amigo! Ik heb je gemist! Hoe gaat het?

Opnieuw binnenkomen.

Ik ken dat gevoel.

Vroeger deed ik dat op feestjes. Als de energie niet goed was, ging ik even naar buiten. Belde aan. En kwam opnieuw binnen.

Maar dan anders.

Met intentie.

Met energie.

Alsof ik het feest opnieuw mocht beginnen.

En vaak werkte het.

De energie werd aanstekelijk. Mensen gingen mee.

Opnieuw binnenkomen is een keuze.

Je kunt ergens zijn.
Of je kunt ergens aankomen.

En hier, op de heuvel, voelt het elke keer weer alsof we opnieuw binnenstappen.

Niet zomaar.

Maar bewust.

En misschien is dat wel de echte luxe van deze plek:

Dat je telkens opnieuw mag beginnen.

Wil je elke zondag een verhaal ontvangen uit ons leven op de Italiaanse heuvel? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Subscribe now